Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Tek alevin ulu yangını
Soycul çağrı
Katışıp türkülere çığırdığım
Şenlendirerek yenilerim umudu
Nakış nakış dizerim toy direnci

geri döndürüldüğünde kime sığınır
kimi renkler?


kıyıyı dövmesi ne zamana değin ertelenebilir
dalgaların.sussuzluk atışlarıyla niçin doldurulur

Su
y o k u ş a
tırmanıyor öteki tepede
kütle ve hız
kuşları kandırıp homurdanıyor
yarılıp iki koldan sızıyor toprağa

Belki de ektiklerini biçiyorlar…
Öyle ya ! Cennet de Cehennem de bu coğrafyadaysa eğer iki halktan hangisinin insanı Cehenneme daha çok gidecek, kestirebilmek olanaksız. Geçtiğimiz günlerde apansız patlayan savaşta taraflar ortalığı ateşe, toza ve dumana veriyorlar.
Dudağındaki pembe rujuna kırmızı karışan kim bilir kaç kız,kadın yağan bombalar altında toprağa düşüyor. Kaç yağız delikanlı türlü işkencelerden geçerek ölüme doğru yol alıyor.
Ekranlara 21.yy’ın uygar dünyasından görüntüler yansıyor.
Avuç içi büyüklüğündeki bir toprak parçası uğruna daracık odalarında karanlığın içinde aç ve susuz bırakılıyor masum insanlar…Bebeler, dudakları annelerinin göğüslerinde yapışmış kalarak evrenimize veda ediyorlar.
Gizini kimselere teslim edemeden ölenlerin sayısı resmi rakamlara göre üç bin beş kişi.Bu sayının kara harekatıyla birlikte kat kat artacağı söyleniyor.

ötelerin çorak iklimlerinde
ozon sinmiş ince kum taneleri gibi
dakikalar kaygan


ve körpe nar çiçeklerinin büyüsü gibi bir algı

(12 Mart :İstiklâl Marşı'mızın Kabulü)


genişledi öykü
göğe ulaştı
pembe sayfalara

yorulmuyor kalem
mavilerini döke döke varıyor eşiğe


fırtınalar biçiliyor ardı sıra
bir gong sesiyle aniden çölleşiyor tin

evet, yudumluyorum mutlak hiçliği
diyelim ki kırık aşk ürkek saatler hiçbir kutu
kaldırımlarla doluyor günlüklerimiz


hiçbir kutu ürkek saatler diyelim ki kırık aşk

Söylenmemişti ki bizlere
Böyle süreceği günlerimizin
Lebalep mutsuzlukların


Söylenmemişti ki bizlere

oyunların da
git gide çocuklaşıyor senin
topacının beline kuş resimleri diziyorsun

yazık
her kamçı darbesiyle çırpınıyorken onlar