Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

acemi bir ustanın elinde efeleniyor kalem
yüzünden düşen bin parça kâğıdın


iki renk ringe çıkıyor
derin, arsız ve dalgalı suların orta yerinde

ertelenmişliklerin katlanılmayan
işkencelerinden

son hecenin duyulduğu an'dan ötelerde

Otuz nisandan sonraki gün.yirmisi
rendelenmiş iki binin. Yaşıyorum.
Tanımıyorum ara sıra çektiğim
vesikalık fotoğraflarımda kendimi.

Dışarı üç kere indim.portakal kabuklarıyla

Son sözünü kendine sakla
Mimiklerin de karaborsaya
düştüğü olur.
.
Ketumluk işte,diyebilirsin
Sadece o anlar ne demek istediğini

Kırılganlığıdır bu mayısın
-hiç yoktan-
hainlerin pususuna düşmüştür yaşamak
Bundandır açmazı baharın.

Suyun yüzüne el konulmuştur.

tükendi gece.daha öncekiler gibi.
sardıkça altta kalıyor dünler.
doğdum doğalı hep böyle.benden öncesiyle benden sonrası arasında bir fark yok.
şimdi geceyle arkadaşız.
sonum gelinceye değin hep böyle olacak.
gürül gürül akarak beni doğacak güneşi karşılamaya götürecek uyku .

Merhaba,
Çarşamba günü İstanbul’a geldim.
İstanbul bu mevsimde daha da sevimlileşir. Önceki yılların güzlerinden biliyorum bunu.
Yazar, bir korkuyu ve onun kadar büyük isteği hissedip telaşlandığında ,anlarım ki sonbahar gelmiştir.
Başımı kaldırır bakarım,ondandır,der.

Öngörülemez aşkın peşine düştüm
Sahi neredeyim kimim ben
Dilimde yine o aynı koku
Yine on yedisindeymiş gibi çılgın
Yine dolu

Bir yanlışlıkta düşündürüyorsun gözlerimi.
Sürüp gidiyor suçluluğun...

Kaç adım ötende ne var?
Kim koydu beni buraya?

yürek atışları şarkı sıçrayışları
yinelenen detaylardan sayılabilir


akşam yelinin sürtünüşüyle son yaprak da iniyor yere
yöre uzamın sonsuz akışıyla öykünüyor