Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Biz seninle hiç yolda olmamıştık ki zaten...

Yalandan; çürümüş,çok çürümüş bir düşü alnına öykü diye yazıyorsun...

Özlüyormuş gibi yapma.
O giz , o ölümcül ego,o yol yordam bilmez bekleyiş yakar seni.

Yenilme.

Yalın bir olumlamayla yanıt vermeyi silersin bilincinden.

Yüzeyselliğin cirit attığı bir evrende,popülizmin yönlendiriciliği bir gereksinim olmaktan çıktı çünkü.

Hangi öykünden söz edersen et.
Küçük serüvenlerle doludur hepsi de.
Depremler hakkından gelir yüreğimin...
Fiskeler değıl.

n.a.

Aklımızın kıyısından hiç geçmese bile birbirimizde fırtınalar yarata yarata var olduk yıllarca.

Kimileyin yeter dememiz gerekirken yan çizdik uzaklaşmalara.

Kendimize dönme mevsimlerimizi kırparak küçülttük.

Kıtlıktan çıkmış gibi bir gün
Elleri kelepçeli yollar
Molasız,matlaşmış umutlar

Dünden farksız bir sarmalın en dibindeyim.

On ikiden vur beni
Hangi günde olması önemli değil
İsterim ki
Sabah yakınken gel.

Burjuva işgüzarlığı işte.
Bileşkesi bozuk gecede gökyüzü yıldız mı tutar?

Ne dök ne topla duygusaĺlıkları.
Sorma sebebini..

Cüce,buruk bir sevinci kendime taşıyorum.
Dilimde eski kırkbeşliklerden mırıldanmalar :

'' sakın bir söz söyleme / yüzüme bakma sakın...
Sesimi duyan olur/sana göz koyan o...''

Yandan güneş vurduğundan falan değil.
Seni tanıyamamışım.

Boşuna dikleşme...
Bazen başına iş açar kişinin özgünlük.

Yine aynı sabahlardan;kaba, soğuk, keyifsiz sabahlardan...

Kuzey’de köylerinden biri yurdumun, dağınık
kuşsuz selvileriyle
Çamurda yırtık izleri kadın terliklerinin
Pancar tarlalarına doluşmuş emek