Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Sağ elimde bir ağırlık var.Kürümekten yorgun olsa gerek
Terasta takılı kalmış uçurtma, kuyruğunda son yük katarı
Uzanmışım şiirin üstüne.Sessizliği cebime doluyor körfezin

Yüksek gerilim hattından geçen bütün alt yazıları silerken
Ele avuca sığmayan harflerle didişiyorsun.Kapısı ardına değin

Renkleri ürkütüyor bu görünürlüklerin
Tökezleyerek kaçıp gitmeyi yedekte tutuyorum
Sağanaklarla birlikte olmak
Bir duvara yapışmayı kurtuluş sanmak
Kolaycılık belki
Ama olasılık

Suya atıyorum taşı
Önce ufacık bir nokta sonra birbirini yutan halkalar
Ve birden sen oluveren deniz…


Kolunda sarı boncuklarla bezeli bilezik

Neyime yarar bundan sonra kuş bakışı
Varsın ellerin olsun
Kendime saklamayı hiç iyi bilmem çoğu şeyi

Uçakların kalkış saatleri başka bir yarına ertelenmiştir.
Tahmin edemezsiniz apronlarda eli kolu bağlı oturanların çektiklerini

Hadi yanıt ver
Kıskanmıyor mu seni o heykeller
Kal burada dedikçe o köşe başı…

Ne güzeldir şimdi
Güneşle oyunlar kuran o el o objeler

Buğuya göz kırptım,kıskandın.Çekip gitti.
Dala uzanırsın ellerin ferahlar suda. Hadi şöyle bir kımıldan
Sabahı gücendirme kendine.Kokunu salmak için bari uyanır gibi yap.
Senin kokun hiç kimselerde yok.

Gölgeler değişebilir.Oysa ağaçlar aynı yerdedir

Mavi nasıl erir toy bulutken gökyüzünde
İncelir ipincelir cinincelir gezine gezine
Savrulur sonraların içinde


Kentlerde tanımlanamaz şarapnel yağmurları

Bir objeyi sayıklıyorsun
Kendi kendine
Kapıyı aralıklı bırak diyor sofa ama
Gözlerin z sokağının kaybolduğu noktada

Kim bilir ne zamandır

Gül kurusu bir dokunuşla gel
Sıcacık,karla karışık olsun ellerime
Doruk iklimlerinden sesini
Koy sonra kenar süsleriyle çevrele nefesinden

Sen uzaklıklara körpe

Kaç kez daha
Son boğumuna yakınken sözün
Oracığa bırakılır büyük sus
Beklense de gelmez fırtına
Mavi yalpalar
Gidemez bir adım daha öteye