Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Sadece ben fazla değildim aşkı kuşanırken
Sadece sözcüklerim ve krater kuyusu yüreğim
Fazla değildi kendimle bu yola baş koyarken
Yalpalamadım sana bunları kanıtlarken
Zorlanmadım dehlizlerden sürünerek geçerken

.
Bilmiyorum başımdan neler geçtiğini
Alnım yırtılmadı henüz
Bakmayın hop oturup hop kalktığıma
Kolay mı kalınıyor sanıyorsunuz ayakta.

Her adımın peşinden mor güvercinler
Üşüşüyor patikaya
Böyledir yaşamın macerası
Zorlanıyor bir vidanjör
Uzandığı duvar dibinde ölebiliyor insan

Otların fışkıracağı bu topraklarda
Kaçıncı baharımdır beklediğim
Bana yine gücenir, biliyorum
Okşamadan yanından geçip gittiğim mor menekşe.

Kulağım nal seslerinde
Uykular haram
Yine can sıkıntısı yine derinde

Yüreğimde yüzyıllara bedel bir isyan
Sanki ölüme sürükleniyorum göçmenlikten

İlk sayfadan önceyle başla
Son sayfadan sonrayla devam et...
Böyle sökülür sol yanımızda duran
Aşkın alfabesi..

Nasıl sıyrıldı o aydınlık
Kanın suyu yuduğu anda
Kayganlığında sendelemedi ayaklarımız
Sınır ötelerinde
Ateş barut rahvan
Lanetlidir kimileyin o aydınlık

Her yüzde düzgün durmaz allık ve fondöten
Altında kıpraşır vicdan
Zaman,kimileyin böyle yüzleştirir kalemle maskeleri
Yenilir şair.
Çünkü eşitsizliklerin dipçik saldırısından kaçanları
Büyük harflerle yazar tarih.

Hep sende kalacağım
ve hep sana lanetleneceğim
İmha etme bu sözcüklerimi..


onikiağustosikibinonaltı.

Boşluğa düşüyor üç noktalar
112'lerin ulaşamadığı derinliklere.
Ne sesi ne gölgesi var yokluğun.

Ada yitik
Adların kaydı yok hiçbir yerde