Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Sancı içimizde yuvalanan kıdemli dağılıştır
Depreşir aşk söylenceleriyle…müstehzi
Vurmasın kıyılarımıza kopmasın içimizdeki kıyametler
Belki narin belki değişmeyen uzayış öylesine doluluk

Henüz yanaklardayken sarkıp

Tutuşturduğum bulutlar değil
Ürpermelerindir
Boynumdan büyük işlere kalkıştığımı
Takla izleri bilir enginlerdeki.

Sığınacak yer arayan güvercinlerin

Sevda yolsa
Tozlar kabul
Ulaşılmayacak herhangi bir durakta bekleyendir kadın

……… Yönsüzlükle sözlüyüm ben

İşitmeyi gerekserim
Böyle dedi sözcük.
Parmakla,elle,bilekle
İşitmeyi.
Tepeden tırnağa bir olmayı
Daralmayı

Göçenlerin resimleriyle doluydu albüm.
İlk gençlik yıllarımı anılarımı aşklarımı anımsadım.
Sökülüp atılmıştı bazıları
Oysa kimselere olmamıştı bir kötülüğüm…

İndirime girdi ağustosta görüntüler

Karayel ayazından koştum sana
Göğünde çarşaf maviliği kasımın
Yapışır durur tenime
Donuyorum
Tutuver ellerimden ısıt beni iyice
Açlığım sana susuzluğum çoğalır

Dediler yeşil kıskacındaki sürgünleriyle
Dellenip serpilmiş ilkbahar
Güneş altında suyu yürümüş domur kiraz
Toprağına gülücük sunan mayıs haziran

Dediler ki,

Her akşam
Kültür Parkı’nın önü
Kalabalık
Sanki bir el yeniden çekebilirmiş pimi
Maksat demokrasiyi koruma nöbeti.
Bu yüzden bekliyor

Örülen kozaların vakitsiz bozulduğu kuytuda
Yetmeyen dil vermeyen bu duyarsızlık
Sünüyor gizlenmedikçe
Uzanamıyorum korkuyorum dokunmaya
İnciniyorum

Uçurumlar da bakar gökyüzüne
Yolun bittiği yerlerde kime gizlenebilir solumalar
Geri dönülse bile toplanamaz ki atılan tüm adımlar

Başka türlü eprimiyor ruhlarımız
Başka türlü söylenemiyor bazı şeyler