Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Seni sevmek bazen
Durmaksızın acıya banmaktır

Seni sevmek bazen
Koca bir dağın altında kalmak
Ve gece gündüz o ağırlığa

Geceleyin
Bir galaksiden ötekine gidip geliyor eloğlu...

Geceleyin
Bir kepçeyi,bir çöp kamyonunu övdükçe övüyor Gülün oğlu...

Korkuları tazelendikçe üveyiklerin
Bağımlılık yapmaz oldu devingenlikler

Atardamarın son voltasında boşalınca
Utanmadan kanla yudular kanı

Dolaysız ilişkilendirmeler içinse bu sözcükler
Ne tuhaf.

Gökyüzüne yükseliyor ağaç
Dallarında yürüyen özsunun parselleneceğinden bihaber

Kaprisli bekleyişe düşünce sensizlik
kışlıklarını giyinir deniz
Öylece durur ötelerdeki liman

Göz seğirmesi , yeldirmesiz dakikalar
Güvercin ağırlıklı kerpiçten baca ve Sümer yazıları

Artık sakin bir alın terinden boşalmayacaktır yarınlar

Korkuyu korkutursak
Gülümsediğini görürüz ormanların
Düzün yerine geçer tersi.
Ürkmek,yabancılaşmak kendimize
Tanınmazlığı yeğlemek durduk yere
Gümüş kapaklı albümü kapatmak birdenbire

Bozuk çalan plaklar albümüdür
Fışkıran umutsuzlukların gölgesinde saklı hüzün
Ama
Bulmuşuz birbirimizi bir kere,bir kere
Deli dolu ,uzun yağmurların ıslattığı günler
Bitti derken solar sevda renkleri güzün

sana surlarımı yıktım,gül bağışlıyorum sana
imgeleri ve algılayışları ve sözsel sevişmeleri
al yanına,yarına bırakma


huyumdan,suyumdan hatta kendimden vazgeçtim

Sende kalmama ses çıkarma , yolculuk öncesi tedirginlikler yaşatma bana.Hoş gör.
Sana bağlanmışım biliyorsun. Kalmayı seçişimin bu düşünceyle ıraktan yakından ilintisi yok.
Gidersem içimde derin bir boşluk oluşacak ; o boşlukta katlanılmaz sızılar içinde kıvranacağım.
Sılam da gurbetim de sensin. Sende dönüp durmak yıkar beni, eritir beni, tüketir beni.
Senden ırakta olduğum her yer benim taşramdır.
Bunu biliyorum ; ama orayı tanımlayacak sözcük bulamıyorum, tümcelerim eksik kalıyor.