Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

İçine ilk kez düşülen oyunlardan biri miydi
Şarampol sırtlarındaki kesik taşlar mıydı
Sürülse kentin son izleri şeyler kendi olmaktan çıksa mıydı
Görünmese miydi tablolardaki yapmacık bakışlar

Ya çukur aynalar derinleşirse

Malzemeleri şöyle Tatlım

Birazcık....bir iki...yarım...
karabiberle kaya tuzu
Dalyan köftesi değil ama

Nedir mi aitlik

Tutkuları kendine çeken şarapların
Kışkırtıcılığı içinde boylu boyunca uzanan
etrüsklü dilberin uykusuzluğudur
Gök gürültülü sancılarıdır

Tuz ruhu dökülüp üstüne
Çitilenebilir mi bu sensizlikler
Sahi sınanmalı mı bir kez olsun
Ne dersin?
Elini şip tut
İlkin sen açacaksın kutuyu...

Gözümün yaşı hançerleniyor
Ötelerden gelen o sesle
Çünkü
Birden antikaya dönüşüyor her şey
Yankısını tanımaz olan son nefesle

Herhangi bir masal sonlanınca
Bizden birisi bilirsin, çıkar kerevetine
Amorion kentinin ardına değin
Şenlenir kapıları

Öyledir,bir kez daha kendi toprağına dönmez

Sancı içimizde yuvalanan kıdemli dağılıştır
Depreşir aşk söylenceleriyle…müstehzi
Vurmasın kıyılarımıza kopmasın içimizdeki kıyametler
Belki narin belki değişmeyen uzayış öylesine doluluk

Henüz yanaklardayken sarkıp

Tutuşturduğum bulutlar değil
Ürpermelerindir
Boynumdan büyük işlere kalkıştığımı
Takla izleri bilir enginlerdeki.

Sığınacak yer arayan güvercinlerin

Sevda yolsa
Tozlar kabul
Ulaşılmayacak herhangi bir durakta bekleyendir kadın

……… Yönsüzlükle sözlüyüm ben

İşitmeyi gerekserim
Böyle dedi sözcük.
Parmakla,elle,bilekle
İşitmeyi.
Tepeden tırnağa bir olmayı
Daralmayı