Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Makyaj bozuldu
Duruldu yüzüm


Kendileştim
Kimseler ayırdında olamadı kendileştiğimin

Rebabın tiz sesiydim
Tur yığıldı sanki üstüme ünleyemez oldum
Ritüelsiz kaldı yüreğim
Neyleyim

Cebelleşen ayazlar,içinden çıkılmaya çalışılan kısır döngü
Yeşilin tüm tonlarını sağan bahar
Melankolik boyutlarından öte başka gerçek
Bir derinlikten sızan delikanlı umut

Parlaklık ve çıkış

Katlanılır gibi değil ayazlar
İlk kar düştü, kentin tüyleri diken dikendi
Üşüdüğünü gördüm kaldırımların
Derken dudaklarınız kısacası iki kışkırtıcı
Karşı yamaç olmaktan ıraktılar titriyorlardı sanki

Okşanır kor ateş
Ki dağlar
Yani kendinden geçirir bazen

Çatışma dediğimiz o menem şey
Hep törpülemez ya

Bildik akşamlardan biri daha kapısını
Çalıyor kadın'ın
Karşıdaki masmavi denizin kızıl cibinliğini giydiği
Saatlerin içinde
Henüz fermuarı kapanmadı günün,diyor kadın.
Gökyüzü ağır ağır kayboluyor

Alnımızın duvarına toslayan
Kocaman gerçek
Neyi ateşlemeye hazırlanır
Parmak uçlarımıza varmadan yarı yolda
Donar kan kibirlidir
Lanet olsun yine payımıza düştü

Doruktan dibe zorlamak kristal şamatayı
Yönsüzlüklerden sakınarak kanyon bunalımlarına
Mayalanan yirmidört saatlerin her döngüsünde
Yerçekimli fahrenhayt kırpışmalarının

Ötekilerden ayrık rengi var da ondan
Bir şeyler yapılmalı artık.
Yarınları kurmak güç devşirmek demektir.
Geri dönmeleri kırabilmektir

Şiir işte bir aydınlık ortama
Ötelerden çağrılıdır Çamiçi’ne
Yıldız akşamlarından birinde
Uçlandıkça dallarda reçineler
Ezgiler süzülür gözelerinden gönüllere