Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Üst üste yığıldı bu gündemsizlikler
Yerde ararken gökte bulduğum
N'etmeli bu izlenimselliği
Moloz değil ki kazmayla kürüsem

Düş oldu dem
Demlendi durdu efkar

Kilitlenmiş karlı dağlar
Ardında büyücüler sofrası
Bir tarafta nisana can atan süt dişleri

Bu bahçeler
Cırgıt ezgileri çocukluğumun
Dişlerimi kamaştırırdı narin sular
Üstümü örten gölgeleri korurdu
Yanımdan gelip geçen karıncalar.

Yağmur taneleri sabırsızdır
Söyler toprağa,buluştukça aklından geçenleri
Tene dokunur gibidir
Yuvalarından kaçırır karıncaları
Ardından düştükçe düşer sonra doğurur güneşi
Her ilkyaz körpelerin kucaklaşma zamanıdır

Bu kavrayış güzel hava solumalarına od şimdilerde
En kutlu tepeden inerken doludizgin
Tuzkayasına çarpar gibi.

Başına çıkacak var bunca didişmek neyin nesidir yemyeşil gölgeler içinde
Kangren olmak var ağıraksak tepkinmelere bilinen direngelerden

Özleyiş dayanılmaz açlık sınırsız sevda
Barış ki bir zeytin dalı bir güvercin bir sonsuzluk
Bu bahar bu topraklarda türkü türkü
Yüreğimiz soluk soluğa yerden göklere dolu dolu
Gün ağarması gibi gelincik tarlaları gibi pervanelerce

Evet o sokak o numara bildiğin dış cephe renkleriyle o ev.
Kaçıncı kez hafifçe çaldırıyorsun zili ve sonra kayıplara karışıyorsun.
Kaçmak seninkisi. Kaçmak örtmeye devam etmek demektir bazı şeylerin üstünü.
Her şey birilerine ulaşmak için varken bu kaçış da niyedir.Sahi nereye götürmek
İstiyorsun kendini?
Kaç yıldır dinleniyor sakladıkların söylemeye bir türlü yanaşmadıkların

Sustuğunda kaskatı toprak oluyorsun
Durağanlaşıyor ağırlaşıyorsun
Kaldıramıyorum

Boşluğa bakıyorum
Yeğnik ve sınırsızlaşıyor kimi kez

Kırmızıya dönüştü cumartesi..
Kim bilir hangi yüreği sobeledi gelincik tarlası
Adın neydi sahi senin?

Rafine edilmiş günler dehlizi
Kaçıncı kez tüketilmiş her biri
Hangi doruktan kim bilir nereye uçmuş.

Bedende tezgah kurup siftah etmiş bezirgan
Yoklaşan silüet kuruyan ayrık otu silikon gülüş