Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

sırf ikimiz yan yana duralım.
sırf ikimiz cayır cayır yanalım

kim ne derse desin

derdimiz de tasamız da bir olsun

bir düşün dışına taşınarak şiir yazmaktan
yalnızlığı deniz eylemekten saklanmayı sularda oyun bilmekten öte
başka ne’ydi eylül

haklısın ancak o zaman eririyebilir bu sancı ,derinleşir kötülükleri hayra yormak

Boncuklu zincirlerine
Doluşuyor kum tanecikleri

Bir ufak adanın hemen yakınlarından
Pupa yelken geçiyor kurşunkalemim

Salkım saçak menekşe şaşı bakarken hercaiye
Ayak sesin gezinir şuramda
Tomurcuklanır gece
Ay ışığına ilişen yıldızlardan biri misin yoksa sen
Duyumsamazsam sesini
Denizleri sahile taşır içimdeki dalgalar…

sesinde narlanır nağme
eğilir gölün en durağan yerine


bir fasıl başlatırız oracıkta
hisar buselik kokar tenlerimizdeki sızılar

Gün battığında/dağların yükü
Kaşla göz arasında
Yıllanan mahzenlerde
Belki de kimyasından utanıyor aşk
.
Dalın en ucuna takılan gri bir iç çekişti yeminler

Söyle ey aşk
Ağaçlar da ertesi bahara sensiz girerler mi?
Çünkü bildiğini yaparmış her dönence
Sensizlik bir çivi izi midir ipince?

Taşlıkta unutulan günceler yerinde durur mu dersin?

Kardelenleri
Kavuran bir kasırga var
Azı zarar çoğu karar

Dibinden kırılıyor
Körpe yapraklar

yazılacak bir roman taslağının
bahçe kapısından dışarı attık kendimizi
belki kısa süreliğine firardaydık


tarlalardan geçtik

anımsayış ıradı
karanlıkta eridi yankı
geriye bir şeyler kaldı
bir taşın sonu belki de hepsi