Şairler Parkı Şiiri - Özge Özgen

hatırla, güneşin gölgesine sığındığın günlerdi
sayısız ben vardı dudaklarında
hani ben de inansam
bütün üsküdar denize gömülürdü o gün
sancısı tutardı aklının yağmura beş kala
ve hep bir kibir damlardı saçlarından

turkuaz renginde kirpiklerine kimse
inanmazdı mesela
suya yazılar da yazılmazdı hâlbuki

hâlbuki, buğulu camlara üflerdi kıyısız
insanlar seni de,
sen hep benim adımı sayıklardın gölgelere

sana kalsa hep tersine dönerdi dünya
sana kalsa bir ipte iki cambaz
bir tek ben muammaydım bu coğrafyada

kimi zaman yorgun bir ankara bakardı ardından
yırtık ceplerinden imza günleri sızardı
orkideler öksüz kalırdı bir köşede

ellerinde pas tutmuş yetim cümleler
birikirdi üstelik
konuşsa dili tutulurdu meyrem'in
ahı tutardı ayşe’nin sussam

iki oğlan arasında yazı tura atardın da
sen hep üçün birine kalırdın
dağılırdı karınca yuvaları
fillerin sevişmesi adına
beyaz gömleğinde çamura bulaşmış kan izleri

hâlbuki, martılar ürkerdi sesinden
şiirler senden önce ölürdü şairler parkında
ve bir de altını çizdiğin anne ninnileri
kalırdı iğnenin ucunda

bir tek sen şair kalırdın
bir tek sen şiire kemik yığını

şimdi sen, al bu imam nikâhlı
akide şekerlerini
senin olsun
-müjgan çoktan öldü-