Murat Acer Şiirleri - Şair Murat Acer

Al kanlara boyadılar Hüseyni
Kerbela çölünde kestiler suyu
Kırdılar o en mukaddesimin soyunu
Ağlar Zeynep anam gardaşım diye

​Zalimler kuşattı nurun neslini

Güneş devrilmiş bir kadeh gibi ufukta
Rengi solmuş tepelerin ardından sızıyor
Sokak lambaları birer birer uyanırken
İçimde bir yerlerde bir şehir susuyor

Hiç gidilmemiş yolların yorgunluğu var

Ağlarsam feryadım arşa yükselir
Derdimi bilmeyen delidir sanır
Ettiğim dualar yarab sanadır
O kulunu af etme iki cihanda

Aklımla oynayıp deli etti beni

Öyle yoruldum ki bu yaşantımdan
Sorup durmayın artık iyi değilim
Haklıda haksız da umrumda değil
Bildiğim birşey var iyi değilim

​Yollar tükendi hep menzil görünmez

İyi Değilim
​Güneşin doğuşunda bir eksiklik var bugün
Renkler solgun sesler uzaktan geliyor sanki
İçimde tarif edemediğim bir sessizlik
Bir kıyısı olmayan deniz gibiyim alabildiğine sakin ama derin ve acılar dolu

Kaç Şiir Kaldı Vuslata
​Sana kavuşmaya kaç şiir kaldı diye sordum geceye
Ay sustu yıldızlar çekildi kendi derin hecesine
Mürekkebin bittiği yerde başlıyor asıl hikaye
Kağıt beyaz bir kefen gibi seriliyor özlemine

Muradın bağrında derdi biter mi
Yanan ocağında duman tüter mi
Feryadı figanı hakka gidermi
Gönül sarayını yıkar felekler
Kader bu çileyi ömrüne biçer

Öyle biriydiki herkes severdi
Söylediği herkelime gerçekti
Yalan ona uğramazdı
Melek gibiydi herkez hata yapar
O yapmazdı
İnsanların güveni ona sonsuz

Herşeyi bırakıp giderdim amma
Hayallerim sende kaldı gidemiyorum
Kapında yatmazdım adını anmazdım amma
Kahretsin seni kalpten atamıyorum

Duymuyor sesimi kendi kulağım

Ben ne fırtınalar gördüm ne ayazlarda kaldım
Kimsenin rüzgarı sallamaz beni
Ben ne yangınlar depremler gördüm
Kimsenin cemali yandırmaz beni

Su olup akarım yolu bulurum