Murat Acer Şiirleri - Şair Murat Acer

Gönül sarayını yıktın da gittin
Beni hasretinle yaktın da gittin
Bir vedayı bile çok gördün ama
Ömrümü yollara döktün de gittin
​
​Söndü ışıklarım karardı dünyam

Artık nefes almakta bile zorlanıyorum
Hayatın yükü omuzlarımdan inmiyor
Kendimden çekilmiş bir nehir gibi
Ömrüm kuraklığın eşiğinde
Tarif edemediğim anlamsız duyguların içindeyim
Ne yana dönsem ihanetler

Aşk elinden dil perişandır murad eylemez
Gözlerim hun ab döker bir lahza rahat eylemez
​Yarin hicranı yakar bu canı narı hasretle
Hangi biçare benim tek böyle hayret eylemez
​Gül yüzün görmek dilersen geç bu dünya mülkünden
Aşıkı sadık olan asla şikayet eylemez

Düştüm bu yollarda seni bulamam
Sensiz bu canımı elde tutamam
Aşkın ateşine ben dayanamam
Issız sokaklarda yanar hasretin

​Geceler usandı benim ahımdan

Gittiğin yollara baktım ağladım
Yalan sözlerine nasıl inandım
Beni bir başıma burada bıraktın
Meğer ne vefasız hayırsızmışın

​Hani hiç bitmezdi senli umutlar

HEVESLERİM KURSAĞIMDA

​Benim heveslerim çok dizildi kursağıma.
Çocukken bilyelerim çalındı mesela,
Babamdan çok dayak yedim,
Örselendim, aşağılandım.

Dayanacak gücüm kalmadı artık
Hep başkaları için mücadele etmek ten
Hatır gönül bilmezler ile uğraşmaktan
Birileri için kendimi zora sokmaktan
İnsanlıktan nasibini almamışlara
Laf anlatmak tan

Korkuyorum bazen kendimi anlatmaktan
İçimde kapkara bir gece gibi hislerim
Yorgunum aklımın yokuşlarını çıkamıyorum
Binlerce sitem saklıyorum kalbimdeki mezarlara
Issız bir kente dönmüş sessiz çığlıklarda boğulmuş
Tarifsiz acı gibiyim iyi değilim anlatamıyorum

Al kanlara boyadılar Hüseyni
Kerbela çölünde kestiler suyu
Kırdılar o en mukaddesimin soyunu
Ağlar Zeynep anam gardaşım diye

​Zalimler kuşattı nurun neslini

İÇİM İÇİME SIĞMIYOR

​İçim içime sığmıyor dertlerden kederlerden,
Gönül hasta düştü, neyleyim geçti artık serinden,
Yoruldu şu canım, usandım ben herşeyden,
Sessiz bir çığlığım şimdi kendi içimde derinden.