Heveslerim kursağımda Şiiri - Murat Acer

HEVESLERİM KURSAĞIMDA

​Benim heveslerim çok dizildi kursağıma.
Çocukken bilyelerim çalındı mesela,
Babamdan çok dayak yedim,
Örselendim, aşağılandım.
Kendi memleketimde, onca akraba içinde
Yersiz, yurtsuz, yataksız, yorgansız kaldım.
Çocuktum, eksiktim;
Bu yüzden hep çabuk büyümek istedim.
İsyanlarım sessiz,
Acılarım açlık gibi çaresiz kaldı.
Dedim ya, heveslerim kursağıma çok dizildi.

​Ben bu hayatta en çok annemi sevdim.
Kaybolmuştum, yorgundum.
Küçücük bedenim açlıkla, bitlerle,
Yalnızlıkla terbiye edildi.
Yine cennet kokulu annem tutup çıkardı beni
O karanlık dünyadan, umutsuzluktan.

​Gençken güzel günler gördüm;
Mesela deli gibi âşık oldum.
Aşkım kursağıma dizildi ama olsun, yine de
En güzel günlerim o kızı severkendi.
Belki çok güzel değildi, belki imkânsızdı
Ama bana ait bir sevgiydi. O benim olamadı,
Ben ona varamadım, ne kadar acıydı;
Hâlen yutkunurken kursağımda sızısı...

​Sonra bir ailem oldu, tüm dünyamı onlara adadım.
İki fidan, iki delikanlı evladım oldu.
Ne güzel bir duyguydu bir yuvan olması;
O da kursağımda kalana kadar çok güzeldi.
Ben ağır darbeyi iki evlat annesi bir kadından
Yedim. İnsan neden bozar düzenini?
Neden yıkar yuvasını?
Neden ihanet eder, anlamadım.
Ama bir melek yüzün ardındaki şeytanı fark etmem
Yirmi yıl sürdü. "Helal etmiyorum hakkımı," dediğim ilk insan oldu; tüm hayallerimi, gelecek planlarımı
Kursağımda bıraktı. Hak helal değildi, olmazdı da.

​Yine de ümit ettim; farklı tenler, farklı bedenler,
Başka hayatlar... Hep yorgunluk, hep kırgınlık.
Neden hep "Seviyorum," sözünün altında ezildim?
Neden hep sevgimle sınandım, bilemedim.
Ben merhamet ararken gönüllerde,
Hep tuzaklar kuruldu vicdanıma.
Benim sevmek niyetlerim hep kursağıma dizildi.
Şimdi sevgiye inancım yok,
Yarınımdan beklentisizim.
Heveslerimi kursağımda bırakanlara
Yazıklar olsun!

Murat Acer