Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Güneş battı yine, her yer kapkara,
Gecemde yıldızım, ayım olsaydın.
Yokluğun içimde onulmaz yara,
Dinsin diye sızım, meyim olsaydın.

Tüm şiirler sanki bana yazılmış,

Kuru dallarımı, kırıyorken yel,
Görseydin, ömrümün sonbaharında.
Vuslat hayalleri, kuruyorken el,
Sarsaydın, ömrümün sonbaharında.

Sürseydin sol yana, az ellerini,

Hazan yeli vurdu, savurdu beni,
Uçtu yapraklarım, kuru dal kaldı.
Hayat belim kırdı, devirdi beni,
Ölçtü tüm sabrımı, sanma hâl kaldı.

Olduğun yerlerde, hep mutlu yaşa,

Yârden ayrı düştüm, sıladan ırak,
Gurbet zehir imiş, ölümmüş firak,
Sen beni, ben ile yalnız bırak;
Uzaklara bakıp dalmam ondandır,
Derin derin nefes almam ondandır.

Sanmayın çekip gitti, veda dahi etmeden,
Sizleri yüreğimde, taşıyorum çocuklar!
Sabahleyin erkenden, çil horozlar ötmeden,
Okul için yollara, düşüyorum çocuklar!

İlk dersin ilk zilini, aşk ile çalıyorum,

Çocuklar sizlerden ayrı,
Bir hoşum, bir hoş.
Sınıflar boş, sıralar boş, bahçeler boş.
Koş yavrum koş! seslerini dahi özledim,
Nöbetçi öğretmenlerinizin.

Aşk-ı pervaneydim, izini sürdüm,
Kalkıp yâd ellere göçtüm olmadı.
Sevgimi damıtıp, özünü verdim,
Uğruna çölleri geçtim olmadı.

Kırdım kalemimi, yazdım boşuna,

Üstümde çilenin isi, pası var,
Maziyi süpürüp silsen olmaz mı?
İçimde gurbetin izi, yası var,
Hasreti bitirip gelsen olmaz mı?

Neredeyim acep, soruyor musun?

Ölmedim

Ardından gelirim, demiştim fakat,
Çok daraldım gülüm, hâlâ ölmedim.
Mecalim tükendi, kalmadı takat,
Çok yoruldum gülüm, hâlâ ölmedim.

Turnalarla haber salmam bil ki yâr,
Dönme istiyorsan, gittiğin yerden!
Gelirsen burada olmam belki yâr,
Köreldi hevesim, vazgeçtim serden.
Hapsederken beni, beton dört duvar,
Arayıp da bulsan, ne yararı var?