Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sonbahar gelmeden, gönül bağımda,
Solmuş ise güller, sebebi sensin.
Belimi vakitsiz, gençlik çağımda,
Bükmüş ise yıllar, sebebi sensin.

Hüzün sağanağı, sardığı zaman,

Hiç bir tablet kesmez iken ağrımı,
Solu ovuyorsam, sebebi sensin.
Sarıldıkça, deldi diken bağrımı,
Gülü övüyorsam, sebebi sensin.

Meyletmedim asla, köşke-saraya,

Yüreğim kanıyor, onduramazsın,
Vuruldum bağışla, sevemem artık.
Ciğerim yanıyor, söndüremezsin,
Darıldım bağışla, sevemem artık.

Talihsiz başıma, darbeler indi,

Gittiğinden beri, yüreğim kırgın,
Eller ahvâlimi, sordu mu sandın?
Gezerim serseri, bedenim yorgun,
Hasretin elemi, durdu mu sandın?

İlgine muhtacım, sevgine hep aç,

Sevenler uyumaz, yollara düşüp,
Kaçalım seninle, bir gece vakti.
Kayan yıldızların peşinden koşup,
Uçalım seninle, bir gece vakti.

Rehavetler kabus gibi çökmeden,

Ey viran kalbimi süresiz ç/alan!
Unutmak mümkün mü, kanarken ciğer?
Kocaman boşlukmuş, geriye kalan,
Senle her şey eşsiz, hoş imiş meğer;
Sensiz hayat zevksiz, boş imiş meğer.

Sen ki pervanesin, umut peşinde,
Tutuşmuş yüreğin, aşk ateşinde,
Volkanlar patlarken şu sol döşümde;
Bir nefes canım var, al senin olsun!

Hasretin düşürdü, ah ile zara,

Ömrümce peşinden, koşturdum durdum,
Bir insan daha kaç, ile sürülür?
Gelene, geçene, hep seni sordum,
Bir insan daha kaç, kula sorulur?

Her sıcak bakışla, depreşti solum,

Sensiz yaşantının tadı, tuzu yok,
Her şey iğreti ve noksan duruyor.
Mutluluğun rengi, adı, izi yok.
Gözlerim her yerde seni arıyor.

Sen nesin, Leyla mı yoksa Aslı mı?

Uyan, pencereden, bak dışarıya,
Gün ışık saçarken, sesin çıkmıyor.
Bülbüller ötüyor, bak şu arıya,
Kumrular uçarken, sesin çıkmıyor.

Ey gönül dağımın, nazlı hazalı!