Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Duymazsın dilimden, bir tek kelime,
Yorgun düştüm bitap, sözüm kalmadı.
Gerek yok kağıda, artık kaleme,
Sana ithaf kitap, yazım kalmadı.

Kaybettim kendimi, bulamaz oldum,

Ayda olmaz ise, yılda bir kere,
Sorsan, ölür müsün limon çiçeğim?
Ellerini merhem diye sol yere,
Sürsen, ölür müsün limon çiçeğim?

Saçlarıma erken düştü beyazlar,

Yağışlar çoğaldı, esiyor yeller,
Yükünden eğildi, esniyor dallar,
Yalnız ben değil ki, küsüyor yollar;
Ruhumun can suyu, ebet-ezelim,
Limonlar sarardı, yoksun güzelim!

Yıllar oldu gitti, gelmez demişsin,
Günlerimi tez say, bakmışsın geldim.
Kör talihim yine gülmez demişsin,
Közde demle bir çay, bakmışsın geldim.

Kendimden geçerken, büyük şehirde,
Çiçekler açarken, renk renk baharda,
Kokular saçarken, o misk seherde;
Ruhum canlanıyor, kuşlar ötünce.

Yığın çemberinde, gergin kalsam da,

Ömrümü harcadım boşu boşuna,
Gündemimden düştün, kusura bakma!
Sözlerim dikenli, gitmez hoşuna,
Sınırları aştın, kusura bakma!

Sevgimi taç edip öyle sunmuştum,

Göçüp gittin ansız, yaban ellere,
Ceylan gibi sekip, gel komşu kızı!
Bilsen düştüm sensiz, çıyan dillere,
Girdaplardan çekip, al komşu kızı!

Hâlâ aynı kentte, yaşıyorum ben,

Zindanlar meskenim olmuşken başka,
Ellere göçemez oldum Züleyha!
Tutsağım, halim yok, uzağım aşka,
Yolları geçemez oldum Züleyha!

Aydınlık günlerden kalmadı bir iz,

Koca bir yaz bitti, kayboldu sessiz,
İnmekte yağmurlar, peşi sıra kâr.
Ben yine derbeder, ben yine sensiz,
Güz güllerim soldu, dünya bana dar,
Kızılcıklar oldu, neredesin yâr?

Şu dağ ceylanının, ürkek ve mahzun,
Bakışı yârimi, andırır mı ki?
Kırıkhan Çayı’nın, ince ve uzun,
Akışı hârımı, söndürür mü ki?

Bendim hasret çekip, candan usanan,