Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Gördüğümden beri, uykular haram,
Ey yüzü gülecim, bilmem ne suçum?
Varlığın saadet, yokluğun dram,
Ey yüzü gülecim, sevgine açım!

Gamze çak gülümse, kutup yıldızım,

Orta Asya'dan göçen doludizgin atlılar,
Sancağı dikmek için, Malazgirt’e dayandı.
Yay gibi gerilmişti, o kartal kanatlılar,
Alparslan tekmil verdi, kılıç kından uyandı;
Hazırlanın yiğitler, mübarek bir sefer var!
Yaratan bizimledir, ülkümüzde zafer var!

Yayıldı pandemi, yoktur aşısı,
Kayboldu dünyanın, huzur, neşesi,
Kapandı sınırın, dört bir köşesi;
Sessiz kaldı yollar, şehirler suskun.

Boyunlar bükülür, kaygılı gözler,

Yıkılası Afrin doymazsın cana,
Ciğerim yanıyor, şehit gelince.
Bir sancı saplanır, çöker sol yana,
Yüreğim kanıyor, şehit gelince.

Memleket aşkıyla yoktu korkusu,

Ne arıyor ne de hâl soruyorsun,
Beni benden çalan sen değil miydin?
Bir selamı bile çok görüyorsun,
Dertten derde salan sen değil miydin?

Tükenmedi hâlâ kredim sana,

Sanma ki pervane, herkes müptelan,
Ardından köy-şehir, gezen ben idim.
Ben idim divane, en tatlı belan,
Uğruna çay-nehir, yüzen ben idim.

Kim çizer resmini, beyaz tuvale,

Sen gülümseyince,
dökülür ağular,
uyanır dağda ahular,
mehtaba naz eder;
göldeki gamlı kuğular.
Aşkla açar hercai güller,

Bitmezdi hiç işin, en güzel anlar,
Su gibi akarken, sen hep yoğundun.
Kurudu gözyaşım, bürüdü kanlar,
Yoluna bakarken, sen hep yoğundun.

Bilmedin hayırsız, az değerimi,

Kervanlar göçerken, sizin yaylaya,
Her yaz geldiğinde, seni sorarım.
Simanı andıran, gökteki aya,
Her göz daldığında, seni görürüm.

Esince bağrıma, sevda yelleri,

Acımasız hayat, aman vermiyor,
Uzaktasın heyhat, elim varmıyor,
Herkes görür fakat, hâlim sormuyor;
Dinsin artık melal, hicran yarası,
Rüyalarıma gel, ilham perisi!