Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Canın sıkılmasın, yaban ellerde,
İçini aya dök, kimse bilmesin.
Sevdamız gezmesin, çıyan dillerde,
Gizle sonsuza dek, kimse bilmesin.

Bahar geldi yine, kırlarda gezin,

Kelaynaklar döndü Mısır’dan, Nil’den.
Sen gelmedin, kaç bahardır
Gelmedin...
Sordum ahvâlimi;
Anlamadılar dilden.

Bahar geldi yine, doğa canlandı,
Etrafı sarıyor, kır çiçekleri.
Sen yokken onlarla, dünyam şenlendi,
Teselli veriyor, kır çiçekleri.

Karlar eriyince, coşmuş şelale,

Unuttun mu beni ve Kırıkhan’ı?
Terk ettiğin şehrin, değişmiş yüzü.
Artık cıvıl cıvıl, yoğun her yanı,
Siteler kaplamış, yamacı-düzü.

Sen gittin gideli, Kırıkhan Çayı,

Ceviz Yokuşu’ndan aşağı baktım,
Seninle konuştum, içimi döktüm,
Bam teline vurdum, bir türkü yaktım;
Gerildi bak yine gönlümün yayı,
İki gözüm çeşme, Kırıkhan Çayı!

Mayıs’ta ordayım diye söz verdin,
Bir telaş sardı tüm ibibikleri.
Muhakkak gelirim, sabret az derdin,
Büyüdü yürüyor, süt bebekleri.
Fidanlar boy attı, diktiğin yerden,
Kan kızılı saçtı nar çiçekleri.

Dalın yaprağın yok, her yanın diken,
Senede bir açan, kaktüs çiçeğim.
Nedir seni üzen, boynunu büken?
Dertleşmekten kaçan, kaktüs çiçeğim.

Yumru yumru olmuş, bağrında çile,

Büyük bir yıkım sonrası,
Sığındım şehrine.
Kuzey rüzgarları, fırtınalar,
Sallıyor gövdemi,
Alabora olmuş bir gemi,
Martılar çığlık çığlığa;

Haberini aldım hasta diyorlar,
Sızım sızım sızlar koskoca şehir.
Yitik bir sevdayla yasta diyorlar,
Ayrılık hüznüyle her günün zehir.

Unutma şairler uyumaz gece,

Gurbette durduğun, yetmez mi gülüm?
Çıkıp da geliver, gözümde tütme!
Ömür tükeniyor, bitsin bu zulüm,
Sevgini salıver, içinde tutma!