Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ayazı yiyince, kurudu güller,
Direnip durdunuz, kasımpatılar.
Kıymetin bilemez vefasız eller,
Gönlümdür yurdunuz, kasımpatılar.

Ne yaz kaldı, ne güz, göçüp gittiler,

Saymadım gideli, kaç bahar oldu?
Adaklar adadım, dilekler tuttum.
Maziye dalarken, gözlerim doldu,
Bak yine kendimi, sende unuttum!

Bilmezler sırrımı, hep saklımdasın,

Bir simit üç zeytin, demli çayım var,
Kim demiş asgari ücret yetmiyor?
Gazoza ne hacet, çeşme suyum var,
Kim demiş asgari ücret yetmiyor?

Bünyem alışamaz maaş zammına,

Sırrımı açamam, hiç bir hekime,
Hüznümü yüklemem, Eylül-Ekime,
Sen olmazsan, kime koşarım kime?
Derdimin dermanı, çakır gözlerin.

Tutuşur sol yanım, sessiz yanarım,

Canın sıkılmasın, yaban ellerde,
İçini aya dök, kimse bilmesin.
Sevdamız gezmesin, çıyan dillerde,
Gizle sonsuza dek, kimse bilmesin.

Bahar geldi yine, kırlarda gezin,

Kelaynaklar döndü Mısır’dan, Nil’den.
Sen gelmedin, kaç bahardır
Gelmedin...
Sordum ahvâlimi;
Anlamadılar dilden.

Bahar geldi yine, doğa canlandı,
Etrafı sarıyor, kır çiçekleri.
Sen yokken onlarla, dünyam şenlendi,
Teselli veriyor, kır çiçekleri.

Karlar eriyince, coşmuş şelale,

Unuttun mu beni ve Kırıkhan’ı?
Terk ettiğin şehrin, değişmiş yüzü.
Artık cıvıl cıvıl, yoğun her yanı,
Siteler kaplamış, yamacı-düzü.

Sen gittin gideli, Kırıkhan Çayı,

Ceviz Yokuşu’ndan aşağı baktım,
Seninle konuştum, içimi döktüm,
Bam teline vurdum, bir türkü yaktım;
Gerildi bak yine gönlümün yayı,
İki gözüm çeşme, Kırıkhan Çayı!

Mayıs’ta ordayım diye söz verdin,
Bir telaş sardı tüm ibibikleri.
Muhakkak gelirim, sabret az derdin,
Büyüdü yürüyor, süt bebekleri.
Fidanlar boy attı, diktiğin yerden,
Kan kızılı saçtı nar çiçekleri.