Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ne arıyor ne de hâl soruyorsun,
Beni benden çalan sen değil miydin?
Bir selamı bile çok görüyorsun,
Dertten derde salan sen değil miydin?

Tükenmedi hâlâ kredim sana,

Sanma ki pervane, herkes müptelan,
Ardından köy-şehir, gezen ben idim.
Ben idim divane, en tatlı belan,
Uğruna çay-nehir, yüzen ben idim.

Kim çizer resmini, beyaz tuvale,

Sen gülümseyince,
dökülür ağular,
uyanır dağda ahular,
mehtaba naz eder;
göldeki gamlı kuğular.
Aşkla açar hercai güller,

Bitmezdi hiç işin, en güzel anlar,
Su gibi akarken, sen hep yoğundun.
Kurudu gözyaşım, bürüdü kanlar,
Yoluna bakarken, sen hep yoğundun.

Bilmedin hayırsız, az değerimi,

Kervanlar göçerken, sizin yaylaya,
Her yaz geldiğinde, seni sorarım.
Simanı andıran, gökteki aya,
Her göz daldığında, seni görürüm.

Esince bağrıma, sevda yelleri,

Acımasız hayat, aman vermiyor,
Uzaktasın heyhat, elim varmıyor,
Herkes görür fakat, hâlim sormuyor;
Dinsin artık melal, hicran yarası,
Rüyalarıma gel, ilham perisi!

Zelzele sonrası, Kırıkhan'ımda,
Ne gidiş, ne geliş, ne yolcum kalmış.
Varıp da gördüm ki, yıkık hanemde,
Ne giriş, ne kiriş, ne bacam kalmış.

Sanma bir an, unuturum!
Kelam, şiir, yazımdasın.
Türkülerle tanıtırım,
Çalan mahur, sazımdasın.

Güneş güler, sırma saçar,

Tebessümünle dönüyor dünyam,
Hüzün ilişmesin tenine.
Hasta olduğunda, puslanır aynam,
Solar papatyalar.
Zakkum tadını alır her şey,
Çöker hazin bir hazan.

İçten içe sardı, sızlayıp durdu,
Görünmüyor nerde, yara dediler?
Kanadımı kırdı, yerlere vurdu,
Çırpınırken zorda, sara dediler.

Şehirler dramı, indiremezken,