Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Kader ateşten bir yük yüklese de
Seven çeker gülüm, kor olur sanma!
Ömrünün sonuna dek beklese de
Sabredene ölüm, zor olur sanma!

Ney’in hakikisi kamıştan olur,

Nedir çektiğim yâr, senin elinden?
Garezin bana mı, zorun bana mı?
Ahlar kesilmiyor, senin dilinden,
Marazın bana mı, zarın bana mı?

Hercai hallerin, bir türlü bitmez,

Yerle yeksan şimdi, Hatay, Kırıkhan,
Duvarı kalmadı, yaslanacağım.
Nasıl dayansın ki, buna yürek, can?
Yarım, noksan hâlde, yaşlanacağım.

Uykuda ansızın, sarstı zelzele,

Şehrime uğrayan acaba ne yer?
Ya kâğıt kebabı, ya mangal ciğer,
Belen tavası da tatmaya değer;
Bana bana yersin Kırıkhan’ımda.

Peynirli künefe, halka müşebbek,

Haki bir ormandan rengini almış,
Uzaklara dalar, yeşil gözlerin.
Şirinmiş, şekermiş, kaymakmış, balmış,
Ruhuma can katar, asil sözlerin;
Beni benden çalar, yeşil gözlerin.

Ezelden bilirim, çile-hüzünü,
Hayatımın özü, ateş ile kül.
Çatma kaşlarını, asma yüzünü,
Kırsınlar kalbimi, yeter ki sen gül.

Nasıl bir sevdadır, düşürdü dile,

Ben de bir insanım, sanma ki taştan,
Bir haber bekledim, her geçen kuştan,
Kurudukça diktim, gülleri baştan;
Eller bitti, hasret zârım bitmez mi?
Avuç avuç sabır ektim, yetmez mi?

Döviz-kuru arttı, gariban çöktü,
Sefalet çektirmek, yazık, günahtır!
Ekmek kuyruğunda, gözyaşı döktü,
Boynunu büktürmek, yazık, günahtır!

Servetine servet katan doymazlar!

Arama boşuna, kendini yorma,
Bulup görsen bile, bir yararı yok.
Merak edip lütfen, halimi sorma,
Gelip sorsan bile, bir yararı yok.

Gözlerim seçmiyor, menzilim puslu,

Unutma ebedi, sürmeli gözlüm,
Aklında, fikrinde, bir ben olayım.
Ey şimal yıldızım, nurani yüzlüm,
Elma yanağında, bir ben olayım!

Bakınca göreyim, solum-sağımda,