MENZİL Şiiri - Hiç

İnsan, hâl olmadan ahvâli sorar, yanmadan nârı anlatır; sonra hakikati cümlelere sığdırmaya kalkar. “Böl, ayır, parçala,” der akıl. Kalp ise der ki: aynı ağacın muhtelif dallarıyız. Semaya feryadı olan Musa’nın kelâmıydı, İbrahim’in nârıydı, Muhammed’in nefesiydi; aynı nidânın yankısı: men arefe. İsmail sandılar meseleyi, oysa bıçak İbrahim’in derûnundaydı. Kesilen nefstir, kalan ise nisyan. “Sır ifşa olunmaz,” derler, doğrudur; lâkin sükût da her dem edep değildir. Kimi susar, firâr ettiği için kendinden; kimi söyler, tahammül edemediği için kendi hakikatinden. “Oku,” dediler, harfleri değil, kendini. “Kaybol ki, bulasın.” Sonra “dinle” dediler: neyi? İşte tam da meçhul kalan yeri. Bir kamış insana değdi, feryat oldu. Marifet ne lisanda, ne kilitte idi; marifet, aynaya bakıp rücu etmemekteydi. Kimi “hiçim” dedi, halâs buldu; kimi “ben” dedi, zincir eyledi adını. Yunus söyledi sanırlar, oysa aşkın lisanı oldu. Tapduk sustu sanırlar, oysa âlem de Yunus oldu, yürüdü. Sır; cesaretsiz kalbe hicâb, uyanık kalbe kapıdır. Ve şimdi soruyorum sana, ey yolcu: Başka neyi ararsın kendinden gayrı?