Cemal Süreya şüphesiz büyük şair;
Fakat dediği gibi uzaktan sevmek olmaz.
Hafıza-i beşer nisyan ile malüldür.
Gözden ırak olan gönülden de ırak olur.
Kokusunu almadan,
Boynuna sarılmadan,
Bugün ben uzaktan seyrettim seni ey sevgili!
Duruşun,boyun ve endamın bir başka güzeldi!
Görmedi gözlerim şimdiye dek böyle güzeli
Pembe pembe gülüşün sadece sana özeldi.
Kahverengi gözlerin bugün başka bir âlemdi!
Sen sadece sokaktaki çocuğun
Su alan delik ayakkabısından
Soğuktan donmuş minik ellerinden
Vıcık vıcık çamurlu,taş yollardan
Bahsettin hep,şüpesiz bunlar doğru…
Alimler ilim bilmezdi
Kişi kendini bilmezdi
Zihin göyaşın silmezdi
? işareti olmasaydı.
Cehalet ki, hep önlerde
Bir iki tüy eksildi diye serde,
Başıma yağ sürecek kel miyim ben?
Kuru ağaç gibi sabit bir yerde
Dikilecek taş bir heykel miyim ben?
Şahlandıkça hızlanıyor başı gökte
Hızlandıkça şahlanıyor soylu at
Parlıyor mağrur gözleri ufukta
Takmış da mor ışıktan bir çift kanat.
İyiliğe niyet edeceğim,
Darlıkta kanaat edeceğim,
Bollukta şükredeceğim,
sıkıntıya sabredeceğim,
Varsa hatalarımı kabul edeceğim;
Aza kanaat edeceğim,
Yaz mevsimi artık ihtiyar
Bahçelerde ayva sarı,kırmızı nar
Geldi eserek sonbahar...
Ufuktan mor bulutlar ediyor sökün,
Kapıda bekliyor tipi kar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!