Elinde bir demet çiçekle yâr geliyor
Yâr olmayınca dünya bana dar geliyor.
Simsiyah bulutlar kapladı gökyüzünü
Ey yâr ört kapı- pencereni kar geliyor.
Bahar gelmiş de çiçekler açılmış,
Tepe,ova,bayır,dağ,taş rengarenk.
Gürül gürül sular… Yere saçılmış
Büyülüyor akışındaki ahenk.
Zümrüt gibi baksana dağlar taşlar!
Ben azgın denizlerin gemisiyim tuz kokarım
Yandı mı gözlerim bahar gözlerine bakarım.
Mutlu olur,huzur bulurum ben senin yanında
Beni çeken bir koku bir letâfet var kanında.
Yağmaya hazır beklerdi başında bir bulut,
Umutsuz yaşayamazdı ekmeğiydi umut.
Günün haberlerini radıyodan dinlerdi,
Yorgun olduğunda sabaha kadar inlerdi.
Derdi ki: “Dolanı da deli gönül dolanı,
Ben barış adamıyım
Önce kendimle barıştım.
Pistin başında bir rakip gördüm.
Gittim onunla yarışmaya
Yine kendimle yarıştım.
Dağlar,taşlar,kuşlar;
Caddeler,sokaklar,meydanlar...
Her yer beyaz.
Ellerime kar yağdı,
Ellerim beyaz.
Kim demiş kara kış diye?
Bazen yüzümü güneşe dönerim,
Gözümü aydınlığa açarım.
Bazen ben de üzülür,ben de sevinirim.
Bazen ben de öfkelenirim;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!