Özdemir Aydın 2 Şiirleri - Şair Özdemir ...

bozkırdan yayılır bir bozlak sesi
akşama mor renkler üfler nefesi
yürek ezgileriyle dolu heybesi
nasıl anlatayım gönül ben seni.

ırmakların soğuk, engince akar

Bozkırdan yayılır bir bozlak sesi
Akşama mor renkler üfler nefesi
Yürek ezgileriyle dolu heybesi
Nasıl anlatayım yurdum ben seni

Irmakların soğuk, engince akar

Nasılım diye sormuş dost,
nasıl olayım ;
Koymuşum kendimi içimde bir mahpushaneye,
tükenip gidiyorum.

derdine de deli gönül derdine
akıl ermez güzellerin fendine
allık sürer botoksunun kertine
nasıl methedeyim güzel ben seni.

eşkine de deli gönül eşkine

başına atmış al yazma oya
şiirler yetmez o selvi boya
gönlünü yaslamış bir mavi koya
nasıl methedeyim güzel ben seni...

nazının işvesi anadan gelir

Avuçlarımda cılız bir haykırış, kalbimde ince titreyiş...
Gençliğim giderken ardından köz sözler dökerek,
İnleyen şiirlerden lavanta kokulu gözyaşı topladım,
Ciğerlerimi yerinden sökerek...
Ey reşit olmamış yıllar, insaf et...
.... Ve bir katil bıçak saplandı gündüzümün göğsüne, ben öldüm...

bırak avuçlarıma, yalnız ben seveyim nazlı yüreğin,
gitme yaban ellere, incinmesin nazik güllerin.

gıyabında dua etmek herkese nasip olmaz.
bizim çiçeklerimiz güneş görmemiş tenha çiçeği,
nazlıdır,
örselenmeye gelmez.

Hasretin avuçlarımda nazlı bir kuş,
kanadın kırılmasın diye ömrümü verdim....

firak-ı mey'i içerken istanbul akşamlarında
hep yorgun bir kuş tüner kırık kaburgamda.
nazlı gün olur doğar düşlerimin sabahında
hayalin yol tutar, yokluğun yüreğimi boğar.