Tarçın Kavgası Şiiri - Özge Özgen

göbeğimde patlayan bir diş ağrısı sonrası
tokayı saçıma saplayan annem

beni, yamalı caddelerde bırak
ve ısırgan otlarıyla
yıka kalbimi

korkak alınganlıklardan ağır cümleler
kaçıyor gövdeme
omurgamda bir keskin bıçak

ve boynumda kahkülü kesilmiş
bir çukur daha

sevişen begonviller kadar
suçluyum artık

kozalaklar çok büyüdü bu ara
cam şişelerde
tarçın kavgası

ve yaralarını saklayan yarasalara inat
bütün sözcükleri
yuttum

şimdi kuluçkaya yatan kırlangıçlar mevsimi
kursağıma kadar
su doluyor, su

plastik kürdanlardan, yapışkan
hamurlardan ev
yaptım anne

renkli bir halıya otostop çektim
lastik çoraplarımda
bir ibnelik

takma kirpiklerimi geri ver, anne
son defa ağlayacağım

istiyorum ki, güvercinler döndüğünde
beni fakir bir evin bahçesine
gömsünler

dünya gözüme kaçtı