Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Söyleyemediğine üzülme sakın.
Konuştuğun değil
Sustuğundur, sırrınla var eden seni,
Bildiklerin ama anlatmadığın.
Yaşayamadıklarına üzülme sakın.
Yaşadıkların değil

HAVA SU TOPRAK,
UÇUŞAN KUŞLAR, YAPRAKLAR
VE, HERŞEYE RAĞMEN İNSAN,
DÜNYADA VARLIĞI EN DEĞERLİ OLAN...

Kızgın volkan gibi zavallı kalbim
Sönmeyen ateşle her an yanıyor.
Yalnızlığım çöl güneşi bağrımda
Anıların izleriyle kanıyor.

Muhtacım sana ölene kadar

Sıkıldım hüzünlü şiir yazmaktan
Usandım zalime baş kaldırmaktan
Hem acı hem tatlı geçti bir ömür
Yoruldum hayatı anlamamaktan
Yoruldum serabı gerçek sanmaktan..

Viran kaldı yokluğunda sokaklar
İncir altı, Hasan Ağa parkı.
Dolaştığımız her yer.
Viran kaldı korular, parklar
El ele oturduğumuz banklar.
Viran kaldı senin aydınlattığın evim

varoluşum da sır yok oluşum da
yaşadığım ömür yalnız bildiğim.
oysa hayat bir nefesin ucunda
ona rağmen çılgın gibi sevdiğim.

an be an can bulan can veren olur

İnançla kalktım atağa
Mahkum olmam ben yatağa
Ne bey korkutur ne ağa
Haksızlığa karşıyım ben.

Ruhumu şeytana satmam

Sevinci kalmadı artık basamakları
Koşar adım atlayarak çıkmanın.
Anlamı yok pür telaşla yürürken
Hem önüne hem arkana bakmanın.

Nasıl da haklıymış eskiler bunu söylerken

Kıyılara vurur seher
Yakamoz göz kırpar uzaktan,
Bir nebze mutluysam eğer
İnan ki döneceğini sanmaktan.

Yanık bir türkü tutturur çoban

Çocukluğumuzda çirkin sesleriyle uyandığımız,
Sonra gülünç hikayelerine kandığımız kargalar.
Kuşlar aleminde en çok onları severim.
Ne leylekler ne kırlangıçlar ne de diğer kuşlar,
Hiçbirisi vefalı değildir kargalar kadar.
Ne kadar sevilip korunsalar da