hey! zaman,
peşimden koşup yorma kendini,
aramızdaki mesafe hayli uzun...
arkamıza dönüp öyle yürüyelim.
K.E.
yahudi havrada,
hristiyan kilisede,
müslüman camide...
alman bira ile,
fransız şarap ile,
türk rakı ile...
zaman; insanlığın en büyük yalanıdır!
bir şehir düşünün;
içinde ne hayatlar yaşanmış,kim bilir…
kim bilir, belki o yaşanmışlıklardan
arda kalanlardır payımıza düşen.
biz, uçurtmaları yırtmasın diye
sevgiyi çocukların avuçlarında saklarız.
biz, kine dönüşmesin diye
acılarımızı kuşların kanatlarına yükleriz.
ve biz;
zamanı gelince efendiliğimizden soyunur,
Zaman dediğin ne ki?
Bir gün bazen bir ömür,
Bir ömür bir an kadar kısa.
Bırak, varsın onlar deli desinler,
Sen bırakma arzularını yarına.
Sol yanımda anılar,
Sağ yanımda gelecek,
Ve ortada ben...
Soldan sağa,
Sağdan sola...
Ne yana dönsem,
Saatlerde zaman,
gecenin en karanlık anı.
Belleğim,
Eski bir köy evinin avlusuna
dağılmış cam kırıkları.
Ve anılarım,
ey sevgili,biliyorum!
okumak,fikir sahibi olmak
yasak.
düşünmek,konuşmak
yasak.
din,milliyet yerine bilimden söz etmek
Görünmez hayal denizidir yaşam
Yaz kış yüzer dururuz içinde...
Gün gelir, çıkmamak üzere
Batıp gideriz kuytu derinliklerine
Hayallerimiz kalır su yüzünde.
-Say ki, birbirimizi hiç tanımıyoruz-
Bir gün bir şehrin bir kenar mahallesinde,
Bir caddenin bitimine doğru,
Birbirimizden habersiz,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!