Kemal Berk Şiirleri - Şair Kemal Berk

Dağ başında çoban girmiş havaya
Bağıra çağıra gazel okuyor
Anlatır dertleri kurtla kuzuya
Sevdiğine sitem edip kızıyor

Günlerce ağlamış günlerce yanmış

Dağ başında kalmış gibi,
Nere baksam hep yalnızım,
Kurttan kaçan koyun gibi, meliyorum hiç durmadan
Üzüntüden küsen güller, dönüp bakmaz bir kez bana
*
Her yanımda şelaleler

Dağdan akan koca nehre bakınca
Damarımdan akan kanları gördüm
Kimi insan yoldan çıkıp kaçınca
Vatanımı satan insanı gördüm

Doysa da midesi doymaz gözleri

Dağdan esen deli rüzgâr
Yüreğime hızla çarpar
Kimi zaman vurur yıkar
İlk fırsatta yardan atar

Hırslanınca şu yürekler

Dağı Dağa Düşman Eden
*
Dağı, dağa düşman eden utansın
Ortasında dertler akarak gider
İki dost arasına giren utansın
Dostu satan herkes ihanet yeter

Körlerin içinde gezer dururum
Yüreklerden oluk gibi dert akar
Dilleri susanı yanlış bulurum
Garibin feryadı dağları aşar

Cehalet içinde, sessiz kalırken

Dağlar mı çöküyor benim üstüme
Yüreğimde karlar, gönlümde efkar
Çığ gibi düşerken gelir hüzünle
Gündüzler kararır gönlümde efkar

İnsanlardan insan diye utandım

Gam keder yoldaş oldu, ömür gelip geçerken
Lezzetine ererken, benliğimden utandım
Her zorluğun içinde, gülmeyi öğrenirken
İnsanlıktan çıkana, bakıp bakıp utandım
*
Küçük kum tanesini, koca dağlar yaparken

Sevda türküleri söyle diyorlar
Hele kulak verin neler söylüyom
İsteyen dinlesin o zaman anlar
Ağlarken derdimi bak ne söylüyom

Yıllarca anlattım anlamaz oldu

Yüzdeki güzelliği gerçek sanarak
Dünya'ya rest çeken bak şu güzele
Her işin başında kendin anarak
İnsana ters bakan, bak şu güzele

Herkese laf atar, herkese çatar