Yüreğim çalarak attın ateşe
Ben yanarken geçmiş bana bakıyor
Gözden akan fayda etmez ateşe
Halime bakarak arsız gülüyor
Utandım ağladım çaresiz kaldım
Susmak erdem olmuş, susan korkudan
Doğruyu bilerek sessizce ağlar
Kudurmuş susturur kötü söz kusan
Namertlik revaçta yürek dağlıyor
Her rüzgar estikçe değişir yönü
Yürekler bir mekandır
Kim saçarsa tohumu
Kaderin ağları örülürken
Güneş doğar gönlüne
Estirirse seher vakti yelleri
Döktürürse gözden sevgi selleri
Yürekler değiştikçe,
Benliğimle beraber, toprağımız kuruyup, çoraklaşıyor
Umursamaz halimizle, kokarak yaşıyoruz
Bin bir türlü pislik, paçamızdan akıyor
Şu halime baktıkça, ağlayasım geliyor
Kaybettik insalığı, delice gülüyoruz
Gözlerine baktıkça, neler neler anlatır
İçinde kum tanesi, hiç durmadan oynaşır
Belki huzur kaynağı, belki bela anlatır
Anlamayı bilenin, yürekleri kaynaşır
Sevmeler dilde değil, ta yürekten gelmeli
Yazmanın hiç olur mu, zamanı da demeyin
Kalemini yürütüp, Arifçe inletesin
Sessiz sakin oturup, boş lafları etmeyin
Şelaleler akıtıp, yürekleri sulayın
Rızayı haktan bilip, mürekkebi akıtıp
Ne durmayı bildik, nede susmayı
İlimsiz insanlar keyif çatıyor
Zilletin içinde nefret kusmayı
Marifet sayarak, yürek yakıyor
*
İlletli hastalık sarmış ruhunu
Yürekler yanarken insan gülüyor
Acıyı görmeyen nerden bilsin ki
Derdimi bilmeyen her şey söylüyor
Soysuzun dölüne neyi desem ki
Gözünden sel akar belli etmiyor
Yürek vurgun yedi, düştü yerlere
Seven yorgun, gönül yorgun, gül yorgun
Kazık atan hemen uçar göklere
Seven yorgun gönül yorgun gül yorgun
Dost bildiğim beni benden ederken
Yürürken yere bakar
Kimi insan edebinden,
Kimisi de utancından
Yanakları al al olup
Yüzleri kızarınca
Düşer hemen orda başlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!