Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

I.

öteki:

kendine yeryüzü olacak kadar yalnızdı
ağzı kendine sır küpü öylesine kararsız

burada özgür yorumlayınca geceyi sonlarım
tek başıma yürümeyi ilk defa sevdim böylesine
burada
seni unuttuğum gölgesiz yokuşlukta
köpek seslerinden bile yoksun
bu yalnızlık boşluğunda

1.

geceyi biz pusuya düşürdük
çetin kavgalardan sonra
ama ilk gülüşte...

sabahın körüyle inatlaşırken
içimde seni sevmenin pırıltısı
senden kaçıramıyorum hüznümü
trenler nasıl kalkıyor sensizliğe bilsen
buluşma çiçekleri akarken gözlerimden
ben...

gurur yapma be
gölgende kaldı hüznüm
ağla benimle

siyaha bürünür kar
şahrem şahrem isyan
senden sonrası tufan
senden sonrası çığlıksızlık

düşlerimden sıyrılarak tutsağın olurum

günlüğüm oldun
yazmakla bitimsiz
dağınık dünyalarımın derleyicisi
gecesi derlenmiş rüyalarımın
rüzgarı yoran o saçlarına takıldı hecelerim
sar beni yangın yankısı ormanlarına

avuçlarımızda zaman
kör kütük sarhoş
biz öylesine kopmuşuz
zamana acımasak yaşamazdık
ve merhamet aşkta yongasıdır ölümün
onu sarsar

eş dost yaralı
kapalı tüm kapılar
sabahsızım ben

düşünmek saygılıydı benliğime
bilirdim geniş caddelerin sözlüğünü
bulutlaştıysa eğer kıyıya bakış açılarım
sokak aralarında direğe konmuş bir martıyla
bile mutlu olurdum