Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

mavisi azalırken koş denize
yıldıza en çok feri sönerken bak
yollar kapalıyken
kur sınırları aşmanın hayalini
ve savaş zamanları
kahkahayla gül aptallığına bujuvazinin

bu beyoğlu bu taksim hep böyle kıvrak arzulu
sokakları elimdeki bira bardağına tav fahişe bakışlı
ama beni ne istanbul'un kalabalık anlamsızlığı
ne kederi doyumsuz ıslak kaldırımları korkutabilir
sevgilim sensizliğimle başbaşayken
hangi yalnızlık bu kadar korkunç olabilir

gözlerimin beşiği sanrılarımda her ılık yaprak
günahsız bir mendildeki ilk kan lekesi kadar ezik
ben sensiz ölürsem bütün eceller dul kalır sonrası
sonrası tufan değil hiçbir sonumun yeşil saçlarımda
yeşil saçlarım sarardığında hızlandı kargaşa

dalgınlığı o gül
yıkanmış fırtına kirpiklerimde
yanıtsız bir penguen gülüşü
kimbilir hangi ilk ve son
ilgimle buluşacak

sözün özü çelişki ne gam sızım sızım gölgeli yapraklar
gölgeli karamsı karamsar öğle sonu hışırtılı
gövdemde oynaşan düğün dernek bana bıraktığın
düğün dernek acılar kıvranır taşlara sarık
sığırcığı dalında sevmektir dinlence yordamında
kömür gözlü ekindin yüreğimin tarlasında harmansız

dağa sığınmış bir ormanın yankısı üşümek
sen akıl yormaksın yaşamın yaprakta şavkımasında
kendine derinleşmiş bir ılgın gibi yaz sabahlarına mahçup
kente inen perçemindir yıkımın adı balkon akşamlarında
söylenmemiş yok kitabımda sen dışımdasın ismi konulmamış
terlemiş atlar koşar sesinde eskinin geçmişin kuzgun

Yarim Kalır


gece nöbetlerim tuttuğunda
öksüz sevinçlere boğulur yıldızlar
karanlık daha bir zenginleşir

düşünmek saygılıydı benliğime
bilirdim geniş caddelerin sözlüğünü
bulutlaştıysa eğer kıyıya bakış açılarım
sokak aralarında direğe konmuş bir martıyla
bile mutlu olurdum

adsız
kirli sarı zamanlarda
tanımsız bir sessizlik isteği
kuru ot kokusu gibi bu
her şeyi ve herkesi
yalan yanlış yorumlarda

kaybolacağım
küçük bir kasaba çarşısını anımsatacak bedenim belki o sadeliği bile bulamayacağım

kıskançlığım atılmayacak kollarına

yok olacağım