kavşak ağaçları
iyimser tutkularıyla
uzatmışlar kollarını
bana kesin...
ılık rüzgarla fısıldaşıyoruz
susadım gözlerinde yüzdürdüğüm
beyaz gemilerin ulaşmak ümitlerine...
portakal çiçeklerine koşar gibi
kulaçlıyorum zaman denizinde
kuşlara dar ağaçları kurulmasın diye
sevgiye itimatlı dönencelerde
senden hüzünlerle büyüdüm
belkisi en çok
karanlıkta tutarak sonunu
aramızdaki lunaparkın...
yarısı gerçek bu didişmenin hayatla
bu defa çok konuşmayacağım
sevgilim
duygusal geceye doğruluk
yoğunluğunu atamıyorum üzerimden
aralık soğunun
is kokulu seyrek çocuk saçlarında
ölüme ayak diremem
hokkamda boşluğun
bende olan sensizlik değil bu
sensizlikte olan bir ben var biçim biçim
için için
hokkamdaki boşluğuna daldırırım kalemimi
kalkıp yattığın yerden ara sokağına daldın gözlerimin
gez göz arpacık oldun gecenin yağışlı olmasına biraz bira
hayatı enine boyuna sorgulamalarım gibi uçsuz bucaksız
başsız sonsuz deli dolu bir keskin virajımdın gerimiz yok
ilerimizde sil baştanların kıs kıs gülüşmesi
can çekiştirecek ellerimizin sıcak menevişli denizlere değmesine
düşünmek saygılıydı benliğime
bilirdim geniş caddelerin sözlüğünü
bulutlaştıysa eğer kıyıya bakış açılarım
sokak aralarında direğe konmuş bir martıyla
bile mutlu olurdum
dağ taş anarım sözlerini
tepeden tırnağa çorak toprak gibi
samimi harcarım kendimi sana
anadolu olur kız kaçıran sevdası
sakarya boylarında şahin kanadı
geliboluda şehit onbaşı mektupsuz
ben hangi işe kalkışsam gelen günle
boğazımda durur su aklıma gelirsin
söyle
ağlasam gözyaşlarımdan bulur musun yerimi...?
sokakların tadı yok
çocuklar üşüyerek kaçışmışlar besbelli son uykularına
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.