hani akşamlar açılırdı yüzümüze
aydınlığı sarı odalı kapılar
çocuk neşesiyle okşanırdı hüznümüz
ağlamak isterdik ağlayamazdık
boğazımızda düğüm düğüm hayat
dışarının ölü karanlığı
sen bir sonsuzluksun
bense başlangıçsız bir nokta
güneşli bir günün özlemi gibi örtersin mutsuzluğumu
aa canım bu senin saçların mıydı
hansız bakardık yıldızlara
yakamozlara uzak kuğu boyunlu
bağlamanın telinde en yanık ton gibi
öfkemizin kını yok
ama biliriz evreni anlamak hesap kitap işi
bizle biçimlenecek zaman
unutursun sesimizi
söyle anılarında nen olayım
gözlerin kurtarır sanmıştım bizi körpe acılardan
deliliğimi bitmez baharlara bırakıp
oyunbozanlığıma ağlamıştım
düşün ki
yanımda kaybettiğim acı uzaklığın
öyle bir iç kırıklığı ki
zehir bir denizde boğuluyor su
hayal gerçeğe gömülünce
göğü kirletiyor gözyaşım
yeryüzüne yakışmıyorum
kanatlanır hüzün
ki
aşka boynumuz bükük
kırsal soğuklara kalır ayrılık
dudak çatlar
can kımıldar
hüznüm olursun
ölüm demirbaş ayniyat listemde
ya sen
bozkırın ortasında bir gelincik çiçeği görme mutluluğu
mutsuzluk mu
hadi canıııım sen de
hüzün avcısı olmuş avuçlarımız
ikimizde muhaciriz bu ıssızlıkta
sessizliğin en cefakar şaşkınları
eteklerimizdeki taşları yığarız gözlerimize
göl kuşları gibi bir hayattı istediğimiz
güneşin batışlılığını hor karşılamak gibi
kendindeki sıfır
bendeki sonsuz
imkansızlığının yaşamsal gerçeği
senin gerçek sandığın bendeki hiç
başkası olamam affet dürüstlüğümü
yıllar öncesi de bendim yeni ölmem de ben
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.