Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kaldırımlar ayaklarıma isyandaydı
değişik kentler aldımdı koynuma
sabah erken uyanmalar
maviliklerle sözleşmeler
en katı filozoftan daha düşlü
daha düşünceli

budadım ömrümü sarhoşluğundan
ayrılarak açık mavi kıylı bir kalabalığın
ortasıdan
bir sen kaldın sonra anlamında herşeyin

kendi kanatlarına yabancı bir martıya

kauçuk ağaçlarının altında avuçlarımda şavkın
boş çay bardakları gölgeleyemiyor
kabuslarımın en güzel trajikomik gerekçesini
yanımda olmadığın anın kendinden korkmasını...

kekre öğlen sonları halsiz ve sakar adımlarım

yaşamanın kendisi boş işlerle uğraşmaktı
boş işlerle uğraşmaksa yaşamak
ağaçların ne zaman büyüyeceğini düşünmek
çırpınışını bir balığın
kalbimdeki yaranın kovuğuna
inci mercan dizeler yollamak

siyaha bandığım ah o korkaklık
son dansını edemeden yıkıldı bedenimde
sert bir sarhoşluktu
oysa bu çocukluktan ibaret sandığım
geveze akşamları boşladım üstelik
her anım omuzları çökmüş alaca şimdi...

karışık bir basitlik hayat
aşk dolduruşa gelir ölümle
dol dol ağla
güncel beğenilerle harcanır aşk
ürküt acımasızlığı arayarak gökyüzünü
sırf çaresiz oldukları için sev serçeleri

kimden kaçsam uzaklığımızın tadı
herkesteki sende sendeki herkes olmuşum
meğer...
meğer...
bulvarlar boyu boğulurcasına soluduğum
kimliksiz bir akşam soğunun

yüzüne karşı konuşmak gibi uçurumlu yalnızlık
yanıbaşımda öğle yemeğinde işçiler umutlu taze ekmek
evlere bakamam kapıları anımsamaktır anımsamayı
ölümler içtimaya geçmiş içine kapanık değil mezarlık
sana yazdım burada ve buradan başlayarak başkası gibi
sinemalarda hep birbirimizi izledik koltuk numaralarımız aynı

bulutlu uğultuları diner ömür sokağının
yağmur soğuğu yemeyi unutunca düşlerin
sahnede perdeleri çekilmiş pencereler
buğulu atmosferleriyle yıkarlar
bütün acı duvarlarını...

seni kaçırdım düşlerimden de
yetişemedim insan yanına bakışının
ve bu dünyanın zamanlarına sığmadı
birbirimizi tanımamız

senin yerini alan yollarda