Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kısa arzulu bakışıyla
süzüldü yolun karşısına çocuk
annesinin elinden koparak
yaklaştı bahara...

sıcaktı sıcak olmasına

yine bulutum kandı rüzgarına
yağmurum yolunu şaşıracak
damla damla ağlayacak ikindi
ama ben yanacağım...

yine umudum akşam sandı akşamını

derin kuyuların kardeşiyim
elvan elvan düş ülkem var gönül sokumumda
efsanelerdeki o hayta gizem
o içine sığamamazlık sağar uykularımı

gözlerindi tütünüm kirpiklerinle tüterdin

huylanır en derin yaraları katran tadında
düşlerde / kara bir leke gibi durur
mayhoş sabaha karşılarda
gözümden sakındığım
acılarımın sessiz sakin kilerinde
avazımın çıktığı kadar bağırdığımın…

yıkıntılarındayım sözcüklerinin
kızılcık akşamları dumanlar yığını boşluğunda
akşam küsmüş aya sabah güneşe
bir yıldızlar kalmış gözlerimde

kısa ömürlerin sonu gibiyim
yarım kalmış öpücükler kadar sorulu...

temmuz kentlerini unuttum
ve hiçbir yaz yeni değil benim için...

hınçla kıskandı uykuna vuran ışığı
karanlıkla içli dışlı yalnızlığım
olacaksan sen ol istiyorum tek ağaçsızlığım
lunaparkı terk edilmiş kasabası kurak...

seni her seferinde ilk kez görüyorum

çıksın yıldızlar ortaya
beni kendi halime bırak
hazanım senin biçiminde değil
keşkelerle yırttığım tüm sayfalarda

bir tek benim usul usul gençleşmem

tatlıca kirli olurdu kışlarımız
okullar çıkmaya yakın yanık pembe hüzünlü
yağmur yolu gözleyen yalnızlar gibi
pencerelerde gölge ve ses takipleri acı acı
dışarının soğuğuyla akşam karanlığı ahbap
kırmızı çantalı kıvırcık saçlı bir çocuk

denizine küskün ırmaklar çoğalır sanki
ayrılma vaktimizi saklayamayınca
aramızda yarattığımız...korkudan nemli
sesimle dokunduğum her gizde açıktasın
ortaya dökülür beni perçinlediğin çehren
bin dallı ormanlı önemli