şiirlerimi kaybettim unuttum mürekkebimi
serin akşamların karanlığı bakır hülyalarımda
çarşafım yorganım yastığım tan yeri özlemi
sabah kuşlarıyla karşılıyorum benim için olmanı
yazmak varolmanın seçeneksiz hergünü
günlüğümü göğünde tutuyorum kış kırlangıçlarının acısıyla siyatikli yokuşlu pelerinini takmış gibi gri bulutların
herşeyimiz tamdı bir gözlerimiz yabancı
susuşumuzla çok şey anlattık birbirimize
sararan yapraklarda kırılgan öykümüz yalancı
serçelerin su içişi yağardı güneşimize
ağaçlar yapraksız bulutlar küsmüş yağmura
halimi anlamazsın düşkünüm başkalığına
başkalığına diyorum sen başkasın başkaları
başka baharların gülen gözlü kuşları
başka tüm şehirler ben hep ben her öteki adam
benden ayrıldın ayrılalı biraz biraz başkalarısın başkalarında
bu denli amatör olmasaydım kavuşmalara
gözüm yollar çekiyor denizaşırı
gitmeliyim
üstümdeki bu soğuk havayı kırarak
hiçbir ayrılık kendine kıramaz kalemi
öfkelerime aldırmayan bir dünya bu
masumca mutsusuz hiç olmazsa
hiç yoktan iyidir
masumluğun her hali güzel
neyi örtbas etsem ki
baharı m ı
çöllerim filizleniyor nemiyle
her anı ilk gibi bakışlarının
her anını ayrı ayrı tanıdığım
ayrılığıma tek yabancı
kayalıklarında otlar bitiyor kabuslarımın
yalnızlık uçurumumun yankısızlığı dallanıyor
evlerimiz artık yok
güvercinler yükselmiyor damlardan
sokaklarda yalan bir sessizlik
ne isim şehir’de sevgilimin ismi
ne yakar top’ta sona kalan kahraman
bir sensin içimdeki ağustos ışığı
iki kuru sözle geçiştiremem
kasabalı güneşin güzelliğini
almalıyım sıcaklığını koynuma...
anlar bilirim çoğunluğu kış rengi
soğuk sevilmelere muhtaçtı gövdem
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.