Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

zaman hayat tüketen bir tiryakidir
süre tanımaz demlenmesine farkında olmamanın
şarkıların değeri hep sonradan anlaşılır
akıp giden içrek turunculuğunda
hüküm sürer gece griliği arasında ağaçların
aslında o alacalı baharın son tangosudur

su başlarında konakladım
ümidin resmine kavuşmak tutkusuyla
kararmış hasta yosunları karıştırdım
alçak gönüllü
kirli kıyılara vurmuş atıklarda aradım
ustasını utançlı bırakılmışlığın

düşlerimdeki samanyolu
sızım sızım sızılar
o senin hiç olmayacağındır
ağzımın içi karanlık mı karanlık
konuşsam konuşacak olsam
yıldızlar kanatır dişlerimi dudaklarımı

ben...

uzağa uzaklaştım çay içiyorum
elim ayağım tiril tiril karmaşıklık
dişlerimi kamaştıran bir ağrıyla
yollara düşerek sağlıyorum

sonların önü


Gizi kirlenmedi henüz
Gözlerden uzak ayrılığımızın
Sıradan bir kışı daha yeni ayrı geçirdi

ben sana bakmam
bütün bakmaların canını alırım
kendimin olmamak pahasına
ben sana bir baktım sanırsın
milyar ömre can okuturum aslında
yol üstü sohbetlere benzer ölümüm

öyle bir acıktım sana
seni sevmeye
konuşmayı
inançlarına ters özleyişlerinle eskimemeyi
bak hala birgün geleceğim diyorum
değiliz daha eşiğinde son oyun çığlığımızın

şarkılarımdaki çocuğun dumanlı sokağında
bir sensin rüzgarı dinmeyen uğultu
gözlerinin seni yanılttığını anladığında
renklerim olmayacak göğündeki düş avuntunda
uçurtmalarını paylaşmadın benimle
bu son kışın...

ilk akşam karanlığının
ilk karartısını ben gördüm
evlere girme saatinde
gündüzden kalma son sesi ben duydum
ilk defa ben değilim ortada kalan
herkes ortada kaldı

Son Dilek

tutup soluksuz bıraktın haksız hazanlarımı
hayallerim kırılırsa aynalara bakma
göremezsin kendi baharını
dalgalar kıyıya vuramaz artık