Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sarı günler ertesi azalır
içine leylak gömülü ömür....

içimde parçalanan şiiri bi gözden geçir
bu dünya keşmekeş
öylesine sıradan bir gün

yalanların çocuğu olamadım kendimi kandırdığım çok oldu ancak.ama sadece kendimi.yalnızlık belki kandırmaktır kendini.oyunların adamı ben değilim. sensiz bu şehrin masumane sokaklarında at koşturduğum ve köhnemiş burjuva neonlarında sensizliğin anlamı üzerine düşündüğüm çok oldu.inan sabahlarına uyanamadığımız yalancı hayatların çıkışı yok sığırcık kuşum.
yalanlar yaralı o kuşun kanatlarındaki titrek örselenmişliktir bana inan.ne mutlu yalnızlığımıza.biz günün adamı değiliz.olamayız.sonumuz madaralık olsa olsa.
zamanı bırakalım zamanı düşünmek yakışmıyor bize.zamansızlık bizi bizle tutuşturan.zaman kopuş biteviye.zaman yalanların zorlaması benliğimizi. tepkilerimiz,gülüşlerimiz,düşlerimizin gözlerimizde alevlenmesi,soluğumuzun hiç değişmez kokusu,yaşamamız evreni düşüncelerimizde ve yüreğimizde zaman.
zamanı birlikte aşabilir,yener,anlamını yokedebiliriz ancak.bu senin anlık düşlerinde benim olduğumu bilmene bağlı.
aşk çocukken mahallenin kızlarının ismini duvarlara çişimle yazmama benzemiyor ki hiç.
mahalle aşkımın küloduna bakıp rüyalara dalmam hiç olmuyor.onlar çocukluğumuzun zamanı aşmaları olur olsa olsa.

yağ tenekelerinden bozma saksılarda
süs biberleriyle ırgalanırken mütevazi tebessümler
akşam nasıl da tatlı çökerdi iyimserliklere
hiç girilmeyen
ömürlük dostluklara saklı
odalara sarılan meraklarla

azımsama geniş ferah neonlarını
akşamın döllenme saati geldiyse
ışıksız düşlerimle
ömrümü gölgelediğine say
yırtarak sayfalarını
benimle sandığının

kırıklık ama nerde... herşey böyle kıvrak acılı
bana hazırlan geçiyor göğün maviye yakın griliği
ama yine de sen bilirsin mahallelerde çocuklarlayım
attım üzerimden herşeyi seni düşünmekten başka
hayat kendi halinde bense bıraktığın yerdeyim
tereddütlerini yıllar önceye teslim et ben geleceğinim

yüzün yalnızlığıma hafif
iç dünyasız bir şarkı sesimde...

tüm üşümeyi eşit dağıttım yıllarıma
ölüme karşı korkumu uykuyla aşıladım
kış yağmuruyla da yıkansa cesedim

Sen vicdanıydın uçurumlar aynası yalnızlığımın
Güz yaprakları durularken düşlerim başka bambaşka bir bahara
Sen merhametiydin yol yolak bilmeyen en yabancıya yakınlığımın
Her anıyla yeni bir yolcu uğurlarken umutlarım
Başka bambaşka bir zamana...

portakal dilimliydi o anı
babam rakıda yaşıyordu
uzak yakın yoktu
griden çok lacivert soğukluydu
ayak tırnaklarım kan rengi
ılık gülüşüne banarak gözyaşlarımı...

ilk tınısında sevdiğim ağacı unutmadım
bir de ışık salkımını sana sunamadığım
ve okaliptuslu güneşin gidişini...

annem hâlâ akşama tedirgindi
ömür de bulvar düşkünü

Bir Ümit

yeni bir gençlik tanımıydı gece
kapıma yabancı bir yağmurda...