Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

ben yitirmişim seni sende
ben bendeyken sen benim değilsin
sen kendindeyken ben kendim değilim
sen kendindeki bende bulamamışsın kendini
ben kendimi bulmuşum sende
ben kendimdeki sendeyim

ağırdan alıyorum çoktandır
yokuş yukarı koşuşan çocuklar gibi
bağıra çağıra telaşlı
kim yakalarsa yakalasın
kumdan çok çölden öteyim
okyanustan derin

akdeniz yağmuru böyle olur
yumuşak sesli turunç ikindileri
eteğinde açar uykunun
akılda ayrılıklar da olsa
kar etmez bu inceliğin vahşi tadına...

hangi göz değdi öğle sonlarına
ağlayışlarımıza bakan hangi pencerelerde
gülümser ve yanık odun kokulu

sararmak bile şuhlaşınca şu demde
caddelerde akşamın şakaklarıma baskını

sabaha doğrular yetmezdi
zamanıhayrete düşürmeye
benimle boynunu büktü zaman
sürüklenişim yoktu
sendeydim hep çizgilerim keskin
tiril tirildi yüzüm erken doğumlu

sesime akraba arkanda bıraktığın sevgi
kor rengi bir yorgunlukla baş etmek için
sımsıkı sarılıyorum seninle ilintili yalnızlığıma
sonsuzluğa bıraktığım bu yankının ortasında suskun
kime seslensem sen sanıyorum
içimde hıçkıran denize saplı bıçağın ağzında

Sarışın Bir Ağlamaktı

sarışın bir ağlamaktı
ikimizinki de
temmuzu paylaştık bir yastıkta
temmuzda olmak tek suçumuzdu

ağaçlar sus pus
karanlık tüller çekilmiş göğe
sokakların yerine de susmak istiyorum
çocukluğum bırakmıyor peşimi
tutamayıp ardından bağırıyorum
incinen ayak bileğinin....

kalbimdeki şark çıbanı
bu soysuzluğu arayış çiçeklenişlerinin
kaldırıma düşmüş şu sağ köşede içime oturan
palamut yaprağının sarışın sessizliği gibi
medet bile ummadan asla rüzgardan

İlk soğukları kırdık
Ellerimiz şımardı hohlanmaktan
Dudağımızın kenarındaki tomurcuk hazır
Çıkmaya aynı yolculuğa...

Sokak seslerini özledim