İlyas Memiş Şiirleri - Şair İlyas Memiş

İlyas Memiş

Gireli mevsimine ahiri ömrümüzün,
Sarardı bağ bahçeler, sardı kalpleri hüzün.

Serin güz rüzgârları esmeye başlayalı,
Ne günün tadı kaldı ne de artık gündüzün.

Devamını Oku
İlyas Memiş

Sivas’ın hemen ötesi.
Sakin, şirin bir ilçesi.

Küçük fakat eski bir yer,
Tarihi tarih öncesi…

Devamını Oku
İlyas Memiş

Değişiyor mevsimler her gün, her ay, her hafta;
Esiyor sonbaharın rüzgârı her tarafta.

Değişiyor simalar her gün, her ay, her hafta;
Yatıyor ağzı bağlı el bağlayanlar safta.

Devamını Oku
İlyas Memiş

Hâlden anlamayanlar zamanla harap olur;
Dağ olsa da göklerde sonunda türap olur.

Ocak 2013

Devamını Oku
İlyas Memiş

Ben bir Fâni insanım ne Bakiyim ne Galip,
Ne büsbütün Fuzuli ne de bekaya talip…

Ben ki öyle Hayali şiirler yazamadım,
Tozlu hafızalarda belki kalır bu adım.

Devamını Oku
İlyas Memiş

Sıyrıl fâni dünyanın gaflet atmosferinden,
Kurtul ruhu bunaltan karanlık çemberinden.

Bırak dönsün yerküre puslu bulutlarıyla,
Seyret uçsuz fezada sonsuzluğu derinden.

Devamını Oku
İlyas Memiş

Sanma kapkara bir tül, sarkan pencerelerden;
Gece bir karanlık dev, ömrümüzü tüketen.

Ağustos 2013

Devamını Oku
İlyas Memiş

Bu bulutlar sendendir buharlaşan ey derya,
Bu ırmaklar sendendir dağlar aşan ey derya.

Akarsular, yağmurlar, dalga dalga denizler…
Senin hasretindendir böyle coşan ey derya.

Devamını Oku
İlyas Memiş

Seninle başlar mevsim, açılır bahar ey gül;
Seninle coşar sular, yeşerir dağlar ey gül.

Çiçek açar ovalar, şenlenir bağ bahçeler;
Seninle huzur saçar, mest olur nazar ey gül.

Devamını Oku
İlyas Memiş

Gönül, nefsin nimetle yoğrulduğu bir kalıp;
Batarsa çıkarmalı derin sulara dalıp.

Gönül, aşkın hikmetle yoğrulduğu bir kalıp;
Onu hür bırakmalı uçsuz göklere salıp.

Devamını Oku