Değil mi her insanın aslı, atası âdem;
Neden bu bitmez kavga, kökler ortaksa madem.
Temmuz 2012
Değildir gözyaşları tuzlu olsa da acı...
Değil derin sularda boğmak hüznün amacı.
Serpiyor kör gözlere görsün diye gerçeği,
Hakikat deryasından taşan keskin ilacı.
Bir bahçeydi mazimiz; aşktan, çiçekten, gülden…
İlhamını alırdı kalplerimiz bülbülden.
Sarardı o rengârenk bahçeler birer birer...
Gül soldu, bülbül uçtu, aşklar kalktı gönülden.
Battı bir güneş daha, geçti ömürden bir gün;
Yine söndü umutlar, çöktü dağlara hüzün.
Çekildi hayallerin gölgesi ovalardan,
Sarardı yaprakları ufuklarda gündüzün.
Dünya gibi yakın dur, eğil güneşe sen de;
Bir hayat merkezi ol, şu koskoca evrende.
Güneş gibi aydınlat, ısıt etrafı sen de;
Bir merkez ol da dönsün âlem senin çevrende.
Gün geçmesin ki hayat ağacından bir yaprak,
Düşmesin rüzgârların önünde savrularak.
Gün geçmesin ki hasret pınarından bir damla,
Akmasın deryalara serin dağlardan gamla.
Değişir baharlar, bu yazlar bir gün.
Yemyeşil bahçeler beyazlar bir gün.
Hazana dönüşür neşeli bağlar,
Kurur dallarında kirazlar bir gün.
Mazisi pek şanlı, şirin bir şehir,
Benim güzel yurdum, Güzel Bayburt’um.
Dağların bir nazlı kır çiçeğidir,
Benim güzel yurdum, Güzel Bayburt’um.
Baharda her yanın yeşillik kokar,
Tarihi görkemli, kadim memleket,
İnsanlıkla başlar başı Bayburt’un.
Yemyeşil doğası huzur, bereket…
Mümbittir toprağı, taşı Bayburt’un.
Yiğitler diyarı, serttir havası,
Gireli mevsimine ahiri ömrümüzün,
Sarardı bağ bahçeler, sardı kalpleri hüzün.
Serin güz rüzgârları esmeye başlayalı,
Ne günün tadı kaldı ne de artık gündüzün.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!