Saat işte,
bazen geceye şiir yazmakla geçer
Bazen gecelerce çıldırmakla
Bazen omuzlarına yaslandığın birileri olur
sürurla geçer.
Bazen de saklı hüzünler sokağında
sen ufkumda bir tutkusun
seni seyrederim bir daha bir kez daha
uzanır içime ince bir sızı
ayrılıktan vuslata
vuslattan hasrete sen yürürsün
senle yürürüm azap mevsimlerine
Ben o bakışların sahilinden çoktan çekildim;
lakin geride bıraktığın o donuk kâğıt parçası,
sadece bir sureti değil,
yaşanmamış bir ömrün vebali gibi duruyor karşımda.
Ve o gün gelip de bağrına basana dek bizi bu esaret,
Sırtımdaki kan lekesi kefenim olacak belki de.
Ama bilesin,
Gözlerimi kapatırken bile son nefeste,
bu kitap ki
yoktan Yaratan’a özge bir sanattı o
hiçbir kelam
hiçbir söz, eş olmaz bir harfine
bu senin hayalinde canlanacak
kelimelerini senin boyayacağın bir hikaye
yanına bir fincan al lütfen
bir kum saatinden zerre zerre
savrulmadan iklimlere bir rüzgar gibi
billur kırıkları dağılmadan hayallere
kaç kara geceydi
bilir misin
bir fecir vakti ki
ömrümün tüm susuzluğuna eş
ıslanmıştım ruhuma kadar
ışıklı beyaz bir top gibiydi ay
gök kubbede gülümseyen bir yüzdü
Ve sonra seni yaratan Rabbinin adıyla oku dedi
Özgürlüğün ilk yağmurları düşerken tenine
Bağrında korlaşan her ateş
Bir volkan kadar
Ve sonra kuşatmışken benliğini nefsine şöyle dedi
Ve sonra yağmurun yağdığı yerden
Her büyüyüş,
Bir gölgenin ardından ilerlemenin adı gibidir.
Sonbahar kokusu,


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!