İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

(Şair dünyasından)

Samsun’da bir derya şiir dünyası
İçinde bütün gün yüz Hasan abi!
Gerçek olur ise şair rüyası

Ey dizleri ağrılı, saçının tamamı kır,
Yaşlı ve yorgun adam; seni çağırır bozkır.
Sana uzanan dostluk eli geri çevirme;
Ne sevdiğini küstür, ne de kalplerini kır.
***

Yolun kenarında çocuklar.
Oyun oynuyor kardeşçe.
Erkeği, kızı,
Çerkez’i, Laz’ı,
Kürt ile Türkü.
Kavgasız, gürültüsüz,

Nasıl duymazlar nasıl, çocuk çığlıklarını!
Ölüler kadar sağır duran kalabalıklar.
Dalgalar bulamazken derya sığlıklarını;
Toplasan tam olmuyor dağınık ondalıklar.

Dini zulmüne sebep gösteren mushafsızlar,

Atım yok sokakları tozuttuğum
Söğüt dalındandı atım, yok!
Suyu kurumuş kuyuya düştü topum
Dut ağacı dut vermiyor, arısız
Çiçeksiz bahçelerden uzaklaşmış kelebek
Ana sütüne hasret ağlıyor bebek

Hep beraber çocukluğa varalım;
Bütün oyunları bir bir sayalım.
Bilmiyorsak bir bilene soralım;
Oyunlarımızı anımsayalım.

Saklambaç oynardık ebe olurduk

Dede pamuk sakallı
Nine, yanağı allı
Okşadıkça yüzümü
Avuç içleri ballı

Ana yüreği sıcak

Toprağa bakın çocuklar
Tohum onu nasıl deler
Yeşillenince ovalar
Bize baharı müjdeler

Sürüyle dolmuş yazılar,

O gün yükün hem ağır, hem değerli Bandırma
Bir milletin kurtuluş umudunu taşıdın
Dik dur Karadeniz’e umutları söndürme
O yolcun sayesinde tarihe geçti adın

Namlusu kızgın silah gökten ölüm kusar ya!
Her gün ölümü gören gözde umuttur barış.
Mermiler uçuşurken akıl mantık susar ya!
Evlat kanı bulaşmış yüzde umuttur barış.

Kim kimi neden vurur, gizlidir gizlerinde,