İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Ben sevdamı sessiz getirdim dile
Yazdım, yine yenik saydı yar beni
Yoluma kurulmuş bir hayli hile
Bozdum, yine yenik saydı yar beni.

Sandım yar kalbini doksandan vurdum

Ne zaman bir bomba düşse
Gecenin ortasına;
Ayı, ininde güler…
Ağaçtan kuşlar dökülür.

Ne zaman çığlık yırtsa

Aşk arayan iki kalp dev bir sevda yarattı
Bu aşka sahip çıktım gittiğinden bu yana
Sanma duyduğum özlem başka bir aşk arattı
Yaşattığın bu duygu bir ömür yeter bana

Yarınsız sevdaların ömrü kısa olunca

Çektiğim acılardan akan gözyaşı gibi,
Gözümdeki güneşi söndürüp durur yıllar.
Akıntıya kapılmış değirmen taşı gibi,
Beni kısır döngüde döndürüp durur yıllar.

Fırtınaya tutuldum limanıma varmadan,

Bu ne dehşetli arzu, bu ne hicranlı bir ah!
Bu ne kasvetli gece, bu ne umutsuz sabah!
Titriyor bütün beden korkunun depreminde,
Gelmeyince canandan beklenen selam sabah!

Aşk büyür, hasret büyür, hasret büyür, aşk büyür;

Ayağına taş değse, kırılsa başparmağın;
Canın yansa, ah desen, dön bak güneş batmıyor!
Sevdiğin hastalansa; gör bak! Koskoca dağın
Altında kalıyorsun, atan kalbin atmıyor.

Yoğun bakım önünde yaşadığın her anın

Yaradana kul olmak, yaratılanı sevmek
Hakk yolunda yürüyen erenlerin yoludur.
Güzel çirkin demeden insan olanı sevmek
Gönül gözüyle bakıp görenlerin yoludur

Günahkâr kula nefis her şeyden önce gelir

Durağan bir gece yarısı
Sessizlik, sensizlik duygularına esir
Bir iç hesaplaşmaya teslim oldu yüreğim
Sonunda işgal etti tüm ruhumu anılar
Aklımı çeldiler alıp götürdüler beni
Yolların çamur ama duyguların tertemiz olduğu o günlere

Bırakıp gitmişti kadın adamı;
Yalvaran gözlerle “Gel” dedi adam!
Başına yıkıldı dünyanın damı;
Bu yangının sonu “Kül” dedi adam!

Yalnızdı, hayattan bıkmış gibiydi;

Yoruldum, ben bu aşkın heybetinden yoruldum!
Yâri sevmekten değil, hasretinden yoruldum!
Aşılması imkânsız engeller olan yolda
Yaşlanmış bir bedenin gayretinden yoruldum!

Yoruldum yorgun kalbi inletmekten yoruldum;