İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

İnsan ol der kutsal kitaplar sana
Onur orda, şeref orda, ar orda
Kulak versen ilim sunan hocana
Güneş orda, yıldız orda, nur orda

Helal lokma peşindeyseniz eğer

Manadan manaya döner dururum,
Duygu dünyasında dîvâneyim ben!
Aşkın karşısında yanar dururum,
Gönülden sevene cânâneyim ben!

Aşkın seslerini duyduğum şiir;

Duayla açılan aş soframıza
Bereketi ile dolsun Ramazan
Nefsi susturmaya göster ki rıza
Hayıra vesile olsun Ramazan

Hasta olanları kayırmak gerek

Senli rüyalardan uyanmak için
Geceyi uzattım göz uçlarımda
Senin hasretine dayanmak için
Nice rüzgâr kırdım avuçlarımda

Vuslat için verilecek her sözü

Geçmişi damıtıyorum zamanın imbiğinden
Kuyuya bakıyorum,
Su içtiğim kuyuya
En masum çocukluğum boğulmuş kuyuda
Durgun suda yeşillenmiş anılar
Ağaçlanmış hayallere diktiğimiz fidanlar

Gün boyu iş arayan, boş gezen umutsuzlar;
Onlara aş kavgası sefadan önce gelir.
Boşta gezdiği her gün yarından umutsuzlar
Her sabah yeşerttiği umut nefessiz kalır;

Bir samyeli esip geçti içimden,
Kavurdu yeşerttiğim tüm çiçekleri;
Toz duman içinde kaldı umutlar,
Savurdular savruldular,
Sonra kaçtılar.

Her 19 Mayıs’ da Samsun’un semasından,
Doğan nurlu güneşi yakından tanıyorum.
Tütün iskelesinden her sabah tekrar tekrar;
Tüm yurdumun üstüne doğar, inanıyorum.

Dönüşsüz bir yola girmişim gülüm
Belli, gidiyorum sona doğru ben.
Emin ol aklıma gelmezdi ölüm
Koşmaya başladım sine doğru ben

Hiç işim olmadı parayla pulla

Sarıkamış üstünde beyaz bir ölüm,
Bile bile donmak zulümdür zulüm,
Aç, sefil, yürüyor morarmış beden;
“Ah” bile demeden soluyor gülüm.

Düşman ateşiyle yanıyordu kar,