Hasretin Çölü Şiiri - Songül Eğriöz

Ne yapraklar dalına
Geri dönüyor...
Ne de rüzgar bu
Hüznü söküp atıyor...
O büyük ve muazzam
Zamanda unuttum kendimi...
Kanatlarım çok üşüyor...
Dürtme içimdeki nârı
Onlar ki serseri buzullar
Bu beyaz ıssızlıkta
Göğsümden düşüyor...
Matemim karıştı karanlığa
Göğün gri külü
düştü sokaklara...
Hasretin Çölünde sırılsıklam...
Bir odanın ortasında...
Yalnızlığa kurban...