Ahşap Korkuluk Şiiri - Songül Eğriöz

Ben acının hangi ahşap korkuluğunda,
hangi bilinmez denen kumaşında,
kendime tutunma vaktindeyim.
Kırıldığım yerden güç devşirerek,
suskunluğumu cesarete çevirerek,
adını değil kendimi seçtiğim,
bir yarını usulca örmekteyim.
Zaman beni incitse de artık,
kalbim kendi yolunu bilmekteyim,
Geçmiş susar yara kabuk bağlar...
karanlık ne kadar ısrar etse de
ışığa doğru yürümekteyim....