Dolu dizgin Şiiri - Songül Eğriöz

Dolu dizgin atlar koşuyor içimde,
Ne tarafım var ne bertaraf, savrulmuşum gizimde.
Tarifi zor bu hâlin, itiraf ne haddime,
İçimdeki kadar kaybolmadım hiçbir yerde, hiçbir demde.
Ateşin varlığını çözen var mı dünde, bugünde,
Kül olup savrulan ben miyim, yoksa hâlâ köz mü içimde?
Bir yanım susar geceye, bir yanım haykırır gündüze,
Sığmaz bu yangın kalbe, taşar sessizce yüzüme.
Rüzgârla savrulurum, yönüm yok izimde,
Adını koyamadığım duygular düğüm düğüm içimde.
Ne kaçabildim kendimden, ne vardım bir limana,
Kayboluşum bile derin, en çok da kendi adıma.