Arafta Şiiri - Songül Eğriöz

İki dünya arasında araftayım;
Birine gidemiyorum, öbürüne sığamıyorum.
Bildiğin yerde... bilmediğin hâldeyim...
Fırtınaları susturdum içimde,
Sessiz dualarla niyazdayim
Ateşten geçtim yanarak ama,
Lisanı hâlde iltica dayım
Yandıysan bil ki külden yürürsün,
Düştüysen yine Yed-i kudreti görürsün...
Sustuysan kelimeler ağırdır;
Vazgeçtiysen bir sebebi vardır;
İnsan en çok Rabbine sığınır.
Yalnızsan kalabalık çözülmüştür,
Direndiysen ruhun büyümüştür.
Her yangının bir hikmeti vardır;
Kül olan kalp yeniden dönüşür...