Utanç duy, sığın bir duvara,
Kaybetme ama kazanma da.
Bir silik can olmaya alış,
Grilere sarınca ağlama.
Kazandın tabii kendince sen,
Yoktu sana hiç gülen ve üzen;
Lakin hayatta kaybedendin sen,
Görmedin hiç ne olan ne biten...
Elzem miydi tek canı tüketmek,
Birkaç küçücük hicap uğrunda?
Herkes yaşadı, sende yalnız bak!
Bu hayat yok, duvarın ardında...
Kayıt Tarihi : 15.09.2026 17:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!